«Жерұйық» дегенде біріншіден, құтты мекен ойға оралады, ол қазақ халқының тарихында Асан қайғының философиясымен тығыз байланысты. Себебі, Асан қайғы жел маясына мініп халқына Жерұйық іздейді. Сонда «жерұйық» дегеніміз қандай жер және бүгінгі заманда қазақ халқы өз жерұйығын тапты ма деген сауалдарға жауап іздеу кезек күттірмес мәселе. Орхон-Енисей руникалық жазбаларын негізге ала отырып және оларды археологиялық, этнографиялық, мифологиялық деректермен толықтыра отырып, көне түркілердің дүниетаным түсінігін және олардың космогониялық танымын анықтауға негіз бар. ҚР Президенті, Елбасы Н.Ә. Назарбаев өзінің «Тарих толқынында» атты кітабында: «Бұдан 1,5 мың жыл бұрынғы ғұн нәсілдері – түркілер – Ашина руының түркілері – Ордос алабынан ауған жүнді тайпаларының ежелгі ақсүйек әулиетінен тараған ұрпақтар.
Мукагали Макатаев
Орта мектепті бітірген. Ол ауылдық кеңестің хатшысы, қызыл киіз үйдің бастығы, комсомол органдарының қызметкері, облыстық газеттің әдеби қызметкері болып жұмыс істеді. Албан руынан шыққан
1954-1962 жылдары Қазақ радиосында диктор, мұғалім, 1962-1972 жылдары - «Социалистік Қазақстан», «Қазақ әдебиеті» газеттерінде, «Мәдениет және тормыс», «Жұлдыз» журналдарында, 1972-1973 жылдары - әдебиетте бөлім меңгерушісі болып жұмыс істеді. Қазақстан Жазушылар одағының кеңесшісі Мұқағали Мақатаев Хан Тәңірі шыңының етегінде, Алматы облысы, Қарасаз ауылында дүниеге келген. Горький атындағы Әдебиет институтын бітірген. «Өмір - аңыз», «Өмір - өзен», «Моцарттың реквиемі», «Таңдалған» кітаптардың авторы.
Оның өлеңдеріне жазылған ән «Саржайлау» танымал болды. Ол қазақ орыс классиктерін, шетелдік әдебиеттерді, соның ішінде Уолт Уитменді, Дантаның «Божественный комедиясын» аударды. Оның есімі Абайдың, Әуезовтің және басқа қазақ әдебиетінің классиктерінің есімдерінің қасында орналасқан. Қазақстан Мемлекеттік сыйлығының лауреаты.
Мұқағали және оның құрдастары негізгі жұмыс күшіне айналды және майданға аттанған ересек ерлерді алмастырды. Олар мал жайып, жер жыртып, егін орып, бастырды. Әйелдермен және қарт адамдармен бірге олар өздерін тылдағы өмір үшін жауапты деп санады және бұл үшін өте мақтан тұтты.
Мұқағали Мақатаев пен соғыс уақытындағы балалар тағдыры туралы ой қозғай отырып: «Он екі жаста біз бәрімізге қол жеткізе алдық: зауытта станоктарда тұрып, қажет болса арбалар айдап, ауланың қораларын қорқытатын қасқырлар тобынан қорғаңыз», - дейді оның досы және жазушы әріптесі. Әнуар Әлімжанов. - Біз кейде ұйықтағымыз келетіндіктен, таза, таза цинц көйлегінің денесіне салқын тиюін сезгіміз келетін. Бірақ ұйықтауға уақыт жетіспеді, ал ақ синциттің орнына әжелердің қолымен киініп, қырылған қозы терісі пайда болды ...Соғыс пен аштық өмірдің керемет даналығын - жеуге болатын нәрсенің бәрін: тамырларды, жапырақтарды ажырата білуге, - таудағы пияз бен қымыздықты таба білуге, қайнаған суға қайнатылған және сүттен дәмделген қар бүршіктерінің түйме тәрізді сары тамыр тамырларының дәмін бағалай білуге үйретті ... Ал уақыт бізге шыдамдылықты, шеберлікті үйретті күте тұр ... Біз кез-келген жылы сөзге қалай жылай алатынымызды білдік, жұмыс жасадық, өзімізді бақытты сезіндік, өйткені біз адамдарға керек едік, қажет емеспіз оның ауылына, оның колхозына. Біз үшін мейірімділік адамзаттың ең қасиетті белгісі болды ». Оның ересек ұрпақтары үшін азап болашақ ақынның жүрегінде мәңгі сақталып, оның бойында барлық жетім балаларға деген мейірімділік сезімін оятты. Мұқағали Мақатаев өз құрдастарының атынан, жердегі барлық жетімдердің атынан ол қайтыс боларының алдында жазған «Моцарттың реквиемі» өлеңінде адамдарға.
