Тәуелсіздік алғаннан бергелі біз көптеген жерлерден алтын медаль алып жүрміз. Неліктен деушілерге менің айтарым. Қытайдың өзі біздің елімізге тамсанып отыр десек қате кетпейміз. Бізде жасыл жайлау бар. Аурудан айықтырадын емдік шөптер бар. Және қызыл кітапқа енген сирек жануарлар бар. Көптеген адамдар шетелге, кореяға кетсе олар бізге келіп жатыр. Неге дейтін адамдарға. Өйткені біздің елде айтып өткендей таза ауа , жасыл шөп бар. Енді кейбір адамдар қызықпауы мүмкін. Бірақ одан да көрікті қаламыз Астана бар . Біз солар арқылы мақтанамын. Мен Қазақстанымды жақсы көремін. Қазақстан мақтанышым.
Қыпшақ Сейітқұл Маманұлы (18 ғасырдың 70-жылдары, Сыр бойы — 19 ғасырдың 30-жылдары, қазіргі Қостанай облысы Жангелдин ауданы Қарабидайық мекені) — есімі аңызға айналған егінші. Орта жүздегі бес таңбалы қыпшақтың торы бірлестігінен тарайтын жеті арыс қитаба руынан шыққан. Сыр бойындағы иеліктері егін шаруашылығына тарлық ете бастаған соң Торғай өңіріне келіп, Қабырға өзені бойындағы Қарақоға деген жерге тұрақтаған. Өзен жағалауына шығыр орнатып, аяқ егін, атпа егін әдістерін пайдаланып, өзеннен арықтар тартып, бөгендер салып, суармалы егіншілікті қолға алған. Диқанның бұл еңбегі жемісті болып, 5 — 6 жылдың ішінде алғаш келіп қоныстанған 12 үй 400-ге жеткен. Қыпшақ Сейітқұлдың аса шығымды ақ тарысының тұқымы кейін бүкіл Торғай, Ақтөбе, Қостанай, Ақмола, Қарағанды, Қарқаралы өңірлеріне тарады. Диқанның барымташылардан сақтану үшін тұрғызған дуалы мен су тартқан арықтарының қалдықтары Көкалаат, Қызылоба, Қарақоға деген алқаптарда әлі күнге дейін сақталған. Қыпшақ Сейітқұл асқан шебер, сөзге шешен адам болған. Мұраптың егіншілік дәстүрін халық арасына кең таратып, насихаттау үшін ұлы ағартушы Ыбырай Алтынсарин “Қыпшақ Сейітқұл” деген әңгіме жазып, оқулығына енгізген.
