Гульфайруз Исмаилова (1929)
1944- Алматылық көркем дік училищесінде оқыған
Осы қазақта аты шыққан суретші қыздар аз неге екенін. Әнші бар, биші бар, күйші бар, әртіс бар. Ал суретші қыздар өте аз. Мысалы мен қазақтың суретші қыздарын аташы десе, осы Гүлфайруз Исмиловадан басқа ешкімді де айта алмаймын. Әбілхан Қастеев кезінде Гүлфайрузға қазақта әнші қыздар бар ал сен суретші бол дегенде бір нәрсені біліп айтқан екен ғой. Бір таланттың шығатынын сезген ғой. Осы Гүлфайруз апамыздың жолын қуып, әлемге Қазақстанның атын шығарып жүрген қыздар неге жоққазір? Қашан туар екен, Ғасырда бір туар деп осыны айтатын шығар.
Басты еңбектері:«Ақбопе» (ТЮЗ, 1957), , опера «Ер-Тарғын» (1967), балет «Қозы-Көрпеш - Баян-Сұлу» (1971-1972), опера «Жұмбак Қыз» (1972), опера «Чио-Чио-Сан» (1972-1973), опера «Алпамыс» (1973, 1979), опера «Аида» (1978) және т.б.
қазіргі заманның бүкіл жағдай жасалған. неге десеңіз мына дүрбелең заманда техниканың ған заманында неше түрлі гаджеттер, неше түрлі смартфондар қолданыста . бұл техникаларды тиімді қолданса нұр үстіне нұр болады. дегенмен менің ойымша осы кезде кітап оқу ұмыт қалып бара жатқан сияқты. қазіргі заманда не ішем, не кием деп ойламайды, құдайға шүкір басымыздан соназ 1933 жылдары ашаршылықты да 1942 жылы ұлы отан соғысын да, 1986 жылы желтоқсан оқиғаларын бастан кештік, мен сол заманды тоқырау заманы деп айтар едім. ол кезде бір бөлке нанды да талонмен беретін еді. ал қазір жастарға да недеген салалардың есігі ашық тек қана білімді азамат болсаң болды және ұмтылыс керек. өткен заманмен салыстыруға тура келмейді. бұл заманның ға да мүмкіндіктері орасан деп айтар едім тек білім аып өз заманыңның озығы болу үшін әр ң харизмасы мықты болу керек сияқты
