Тілім өшсе менде бірге өшемін, тілім өссе менде бірге өсемін» деп Әбділдә Тәжібаев атамыз айтқандай, тіл – біздің байлығымыз, қазынамыз. Халық тілімен бай, дінімен бай. Қазақстан мемлекеті өз тәуелсіздігін алып, егеменді ел болғалы қазақ тілінің мәртебесі көтерілді. Әрине қуанамыз. Бірақ, мемлекетімізде тұратын қазақтар саны еліміздің 60 пайызын құраса да әлі таза қазақша сөйлей алмай келеді. Шынымен, бұл менің жүрегімді ауыртады, алаңдатады. Қазақ тілін оқытуда көп жоспарлар қолға алынып, жүзеге асып жатыр. Мемлекеттік тілді меңгерту жолында қаншама ғалымдар мен ұстаздар маңдай терін төгіп, тілді меңгертудің сан қырлы әдістемелері мен озық технологияларын жасап жатыр. Осыған қарамастан тілді меңгерту баяу жүзеге асып жатқандай ма, қалай?
«Оқу инемен құдық қазғандай» деп тілді меңгерту ұстаздан тамшыдан көл жасағандай үздіксіз ізденісті, үлкен қайратпен жұмыс жасауды талап етеді. Сол үшін еңбек етіп жатырмыз да. Бірақ, менің ойымша, тілді үйрену, мемлекеттік тілде таза сөйлеу әр адамның жеке басына байланысты. Әр адамның Отанға, еліне, жеріне деген патриоттық сезімі болып, мемлекеттік тілге деген мәртебесі болса ғана қазақ тілін үйреніп, меңгере алады деп ойлаймын.
Толькоэто не совсем рассказ-это притча...
Бір күні бүркіт: бас құзғынның сұрады айт-, құзғын, отчего тұрасың
сен баста ақ нұрда үш жүз жас, ал мен отыз үш небәрі-ғана жыл?
- оттого, оған құзғын жауап берді, не сен тірі қанды ішесің, ал мен
мертвечиной азықтанамын.
Бүркіт: алып бер- ойланды байқап көр- және мен олай тұр-. Жөн.
Бүркіт және құзғын летят олар палую атты завидели, түсті және отырды.
Құзғын, да похваливать шұқыу стал. Бүркіт ретті шұқыды, сырт шұқыды, қарамастан
қанатпен бұлғады және құзғынға: бол- айтты, құзғын. еш үш жүз жас азықтан-
жемтікпен, тәуір тым ретті өмірде қан- тірі қанмен.
