Менің ұлым авар анасы үйреткен тілді ұмытпауға тиіс» деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде. Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.
«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.
Объяснение:
Емес айтар-айтпастан "Астана" Астанасы стала. 1998жылға дейін қала түрлі атауларды тасыды. олай, бер1830 дейін 1961 Астана Ақмола аталды, бер 1961 дейін1992 - Целиноград, бер 1992 дейін 1998 - Акмола, жәнеғана ара 1998 жылы, қашан мында көтеріп өт- астанаболды, оған айтылмыш қазірде ақырғы атау - Астана бол-,не ара аудармада бер қазақтан меншікті және "астана"немесе "басты қала" означает. Аталған қала болған"Акмола" деген сөз, аудармада қазақ тілден "ақ көр"немесе "ақ аса құрметті" означает. 1998 жылға дейінқаланың атауы ана, не жиырма километрде одан белгіліана, не анда аттас урочище түсіндірген бол-, ақизвестнякового төбенің шыңында көр жергілікті пейілді
