Жаксылы́к Ушкемпи́ров (род. 6 мая 1951, совхоз «Чапаев» (ныне село Тегистик), Свердловский район, Джамбульская область, Казахская ССР, СССР) — советский борец классического стиля, Олимпийский чемпион, Герой Труда Казахстана, Заслуженный мастер спорта СССР (1980). Чемпион мира. Первый этнический казах — олимпийский чемпион[2] (по другим данным первым этническим казахом-олимпионником является Жармухамедов Алжан, чемпион Олимпийских игр 1972 года по баскетболу. Заслуженный тренер Казахской ССР.
В школе занимался национальной борьбой казахша-курес. Поступил в Семипалатинский зооветинститут. Борьбой занялся случайно, сначала вольной. Будущему чемпиону Олимпийских игр был необходим зачёт по лыжному спорту, без которого не допускали к сессии, а на лыжах Ушкемпиров до этого не стоял никогда. Преподаватель физкультуры поставил условием зачёта выигрыш в схватке по вольной борьбе у другого студента, что Ушкемпиров с трудом, но выполнил, после чего приступил к постоянным тренировкам.[3]. В 1971 году, через два года занятий борьбой, выиграл чемпионат Казахской ССР по вольной борьбе и, поскольку, по его мнению, несправедливо не был взят на первенство СССР, перешёл к другому тренеру и начал заниматься классической борьбой. В этом же году вновь выиграл чемпионат Казахской ССР, уже по классической борьбе. В 1972 году выступив на чемпионате СССР стал пятым, в 1973 году стал бронзовым призёром первенства страны и был включён в сборную СССР.
15 декабря 2017 года президентом Казахстана Нурсултаном Назарбаевым Жаксылыку Ушкемпирову было присвоено звание Герой Труда Казахстана[10].
Арманның түсі.
Арман 5-сыныпта оқиды. Үй тапсырмасын орындап болып ұйқыға кеткен...
Кенет Арман көзін ашса аспанда көліктер ұшып жүр екен. Зәулім әйнектен құралған ғимараттар қоршап тұр. "Мәссаған! Мен қайдамын?" деп көзін уқалап, орнынан тұрып жан-жағына зер салды. Адамдар бір табақшаға мініп, ұшып жүр. Алдарында монитор. Тура Арманның өзі көріп жүрген фильмдердегідей. Содан Арман мең-зең боп тұрғанда бір бала оны қағып кетті:
– Қап, кешір, достым! Асығыс едім, - деп Арманды тұрғызды.
– Ештеңе етпейді. Кешір, бірақ қазір қай уақыт?
– Қызық екенсің. Қазір 25-ғасыр. Бір жеріңді ауыртып алған сияқтысың ғой...
– А, жоға...Есімің кім?
– Сәбит боламын. Сенің ше?
– Арманмын.
– Е-е, сен ешқайда асықпасаң, маған көмектесе аласың ба?
– Не көмек керек, Сәбит?
– Құлағыңды жақындатшы...Роботтар әлемді жаулап алмақшы. Mega-25 атты робот бұған дейінгілерінен әлдеқайда күшті. Біз оның істен шығару керекпіз. Қалай, көмектесесің бе?
– Әлбетте, көмектесемін! – деді де екеуі Сәбит айтқан зерттеу орталығына келді. Арман үй тапсырмасын өзі-ақ орындайтын қадамдарды, тамақты өзі пісіретін аспазшы-роботтар және т.б. басқаларын көрді.Сәбит оған:
– Арман, адамдар ақылды болғанымен еріншек боп бара жатыр. Адамзаттың орнын роботтардың басу қауіпі бар.Біз сол үшін жұмыстанып жатырмыз,- деді. Арман қатты таң қалды. Ақыры олар көп отырып Mega-25-ті істен шығаратын сұйықтық ойлап тапты... Арман!
– Арман, балам, тұрсаңшы! Сабаққа кешігесің,- деп анасы оятып жіберді. Арман қатты қорықты. Себебі әлемді роботтар басып алса ол әлем зұлымдыққа толы болар еді. Бұдан бұлай ол үй тапсырмасын тыңғылықты орындап, компьютерлік ойындарды да көп ойнамауға бел буды.
