IV ті
ра
е
Біздің заманымызға дейінгі
ІV ғасырда Карияны билеген
Мавсол патша египеттік фараон-
дар секілді тірі кезінен бастап-
ақ өзіне мазар салуды қолға ала-
ды. Галикарнас қаласында тұр-
ғызылған бұл кесенені салуға ең
атақты сәулетшілер мен мүсін-
шілерді алдырады. Мавсол пат-
ша дүние салған соң, кесене салуды оның әйелі Артемисия
патшайым жалғастырады. Құрылыс біздің заманымызға де-
йін 350 жыл бұрын аяқталды. Оның сыртқы бейнесі сол кез-
дегі үздік сәулет үлгілерінің біріне жатады. Кесене 3 қабаттан
тұрады. Бірінші қабат мәрмәр жалатылған кірпіштен салын-
ған. Екінші қабатта 36 бағана бар. Жоғары бөлігінде 4 атты
арбада отырған Мавсол патша мен оның жұбайының мүсіні
орналасқан.
Кесененің атағы жер жарғаны соншалық ғалымдар
оны ерте замандағы жеті кереметтің қатарына қосады.
XVIII ғасырда кесене жер сілкінісінен қирайды. Түріктер
осы жерді иемденген соң, мұнда қазіргі Бодрум бекінісі
салынады. 1857 жылы қазба жұмыстары жүргізіліп, кесене
орнынан Мавсол мен Артемисияның және олар отырған
арбаның мүсіні табылады. Қазіргі таңда бұл ескерткіштер
Британ ұлттық мұражайында сақтаулы.Осынын ишинен тирек создер тауып жазындар КЕРЕК​

Новелла – шағын көлемді прозалық шығарма. Әңгімеден қиялға негізделген оқиға, әдеттен тыс сюжет пен композиция құрылымы арқылы ерекшеленеді.Онда егжей-тегжейлі баяндау кездеспейді. Новеллада оқиға желісі жинақы өріліп, шұғыл өзгереді, ойламаған жерден аяқталады. Батыс әдебиетінде Дж.Боккаччо, Дж.Чосер, М.Наварская, М.Сервантес, П.Мериме, Г.Мопассан, Э.Хемингуэй, А.Моравие, ал орыс әдебиетінде Н.В. Гоголь, А.П. Чехов Новелланың озық үлгілерін қалдырды. Қазақ әдебиетінде Новелла жазу дәстүрі С.Ерубаевтан басталды, Ғ.Мүсіреповтың ана туралы Новелалары үздік үлгі саналды. Қазақ әдебиетінде Новелла жазу дәстүрі С.Ерубаевтан басталды.[1]

Почему у ласточки хвостик рожками

 

В первоначальные времена правил миром страшный змей Айдахар. Питался он кровью животных. Подлый комар служил у него на посылках. Кликнул   к  себе   змей  комара, говорит ему:
— Облети всю землю, отведай тайком крови всех живых существ и, воротясь, доложи мне, чья кровь самая сладкая. На кого укажешь, тех и буду губить.
Полетел  комар.  Исполнив  повеление,  спешит  обратно. На пути встречает его ласточка.
—  Куда летал?
—  По приказанию господина моего Айдахара  облетел всю землю, чтобы узнать, чья кровь самая сладкая.
—  Что же ты узнал?
—  Слаще    всего    кровь    человека,— пропищал    комар. Ласточка встревожилась.
—  Не  говори,  комар,  змею  правду.  Человек  добр,  не губи его.
—  Нет, скажу! Ласточка снова:
тебя, не вреди человеку: он мне друг. А комар:
—   Нет, скажу!
Прилетел комар к Айдахару, и ласточка тут же вьется.
—  Ну,— зашипел  змей,— рассказывай   все,  что разведал! Но страшись, раб, произнести хоть слово лжи!
—  Владыка мой  и  повелитель,— начал комар,— скажу тебе правду, ничего не утаю. Самая вкусная, самая сладкая кровь у...
Хотел он сказать «у человека», да не успел: ласточка стрелою кинулась к нему и отщипнула острым клювом кончик комариного языка.
Заметался комар над змеем:
—  З-з-з... З-з-з...   З-з-з...— но   сказать ничего   не   может.
А ласточка ласково щебечет:
—  Я знаю,  Айдахар,  что хотел  сказать  комар:   самая сладкая кровь — у змеи!
Рассвирепел змей на ласточку, ударив хвостом, прыгнул в небо с раскрытой пастью. Да ведь нет птицы быстрее и поворотливее ласточки. Метнулась она в сторону — и ушла от смерти. Успел Айдахар лишь за хвост ее ухватить. Вырвал из середины хвоста несколько перышек и — рухнул на землю, ударился о камень и испустил дух.
Вот почему у ласточки хвостик рожками, и вот почему люди так любят эту птицу.