Ыбырай Алтынсариннің жазушылық қызметі ХІХ ғасырдың 60-70-жылдарында қазақ халқының өмірінде болған тарихи-əлеуметтік үлкен өзгерістермен сабақтас, солармен тікелей байланысты. Ол өзінің əдеби шығармаларымен тіршіліктің өзекті проблемаларын көтеруге батыл бет бұрды.
Ұлы педагог-ғалым қазақтың жазба əдебиетінің, əдеби тілінің негізін қалаушылардың бірі болды. Əдебиетке тың тақырыптар, озық ойлар енгізді. Шиеленіскен тартыстар, соны бейнелер, бұрын болмаған жанрлар арқылы əдебиетті мазмұн жағынан ғана емес, түр жағынан да өркендетті. Қазақ даласының сұлу табиғаты, ұшан-теңіз байлығы, еңбек пен еңбек адамдары ту
ралы əсем лирикалық өлеңдер, қысқа да əсерлі əңгімелер, сол кездегі қоғам өмірінің сан алуан жайларын шебер сипаттайтын публицистикалық мақалалар жазды. Оның шығармаларында философиялық пайымдаулар мен тұжырымдар молынан келтірілді. Орыс тіліндегі балаларға арналған көптеген еңбектерді қазақ тіліне жеңіл аудара білді. Сөйтіп, ұлтымыздың халық ағарту саласында көп еңбек етті.
халықтар, елдер, жерлер, сулар, өзендер, достар, жолдастар, адамдар, балалар, қалалар, ормандар, үйлер, көшелер, театрлар, әншілер, бишілер, отандастар, замандастар, қыздар, ерлер, батырлар, бақшалар, ертегілер, естеліктер, дәптерлер, қазыналар, байлықтар, балықтар, орындықтар, кеселер, шәйнектер, жиһаздар, математиктер, ғалымдар, ұшқыштар, ракеталар, терезелер, шынылар, ұстаздар, оқушылар, мектептер, ұжымдар, ағаштар, жапырақтар, гүлдер, өсімдіктер, өндірістер, жұмысшылар, қайықшылар, балықшылар, бақташылар, қойшылар, қойлар, сұрақтар, жұмбақтар, жауаптар, сиқыршылар, технологиялар, дәрігерлер, көзілдіріктер, көбелектер, көпірлер, әжелер, аталар , аналар, әкелер, немерелер, шөберелер.
Объяснение:
