«Ана тілі» өлеңінде туған топырағының бар маңызын бойына сіңірген Расул Ғамзатов өз халқының дана қасиеттерін, кесек мінездерін алға тартады. Елмен жерге, ана тіліне деген іңкәрлік жырланады. «Ұлттың тілі – ұлттың ділі», қандай ұлт болсын, оның ең басты байлығы – ана тілі. Тіл — адам жанының тілмәші. Тілсіз ұлт, тілінен айырылған ұлт болып жасай алмақ емес, ондай ұлт құрымақ. Ұлтының ұлт болуы үшін тілінің болуы аталып өтіледі. Адам бойына нәр беретін, күш беретін –ана тілі. «Егер тілім ертең болса құрымақ, мен дайынмын өлуге де бүгін-ақ» дей отырып, жастарды патриоттыққа, отансүйгіштікке олардың елін-жерін сүйетін, ана тілін ардақтайтын, рухы биік, ұлтын пір тұтатын азамат болып өсуге шақырады.
Объяснение:
Менің ұлым авар анасы үйреткен тілді ұмытпауға тиіс» деп басталатын бұл эссенің мағынасы тереңде. Тіліңді ұмытқаның – еліңді, тарихыңды, анаңның ақ сүтін ұмытқанмен пара пар деген түпкі идея жатыр. Тілін ұмытқан кез келген адам – өткенін де бүгінін де мәңгі ұмытты деген сөз. Бұл эсседе өз ана тіліңді ұмытып өзге елде ғұмыр кешкенше, тірі басып жүрмей-ақ қойғаның абзал деген мазмұн бар.
«Ана тілім! Сен маған ризасың ба, білмеймін, бірақ менің тірлігім-сенсің, мен сені мақтан етем. Сонау тұңғиық терең жер түбінен жарыққа, күнге, жасыл шөпке асыққан бұлақ суындай ана тілімнің сөздері тірлігімнен қайнап шығып, алқымыма тіреледі.Ернім күбірлейді.Өз күбіріме өзім құлақ тігем, ана тілім, саған құлақ тігем, сонда маған бейне тұңғиықтан шымырлап шыққан таудың асау өзені елестейді.Мен болаттың сыңғырын ұнатам, қынабынан суырылған екі қанжардың бір-біріне соғылған дыбысын сүйем.Осының бәрі менің тілімде бар» – деп дағыстан ақыны тілін, елін тебірене сөз етеді.
Объяснение:
