В гуманитарных науках существует историко-философское понятие «роль личности в истории», которому посвящено немало капитальных трудов в мировой историографии, таких как: Р. Арона, С. Хука, Г. Плеханова, Л. Гринина, А. Гущина и др. Действительно, в истории немало примеров, считавшихся обывателями случайными, а на самом деле являющихся закономерными для историков. Несмотря на то, что история не любит сослагательных наклонений, историки и философы, социологи и антропологи всегда задавались вопросом: как влияет личность на развитие исторических событий?
Не пускаясь в теоретические глубины данного вопроса, лишь отмечу, что для Казахстана это не праздный вопрос. Ему посвящена статья нашего Президента Касым-Жомарта Кемелевича Токаева «Уроки исторической личности», характеризующая многогранную деятельность Елбасы – Нурсултана Абишевича Назарбаева в развитии нашей Родины – Республики Казахстан – славной наследницы Цивилизации Великой степи.
Существует фаза исторического развития – формирование нового строя и порядка, с чем Казахстан столкнулся после развала СССР. Изменяются условия жизни, общество трансформируется на социальном, экономическом, ментальном и психологическом уровне, для которого необходим сильный лидер, так как именно в этот период нового порядка исключительна роль личности, которая поведет за собой народ и будет гарантом его прав и свобод.
Президент К.К. Токаев пишет: «Нурсултан Назарбаев, как опытный политик, прекрасно понимал, что советская держава находится на грани развала. Поэтому в критический период истории он не стал участвовать в политических играх, развернувшихся в руководстве бывшего Союза, оставаясь сторонником интеграционных процессов. Когда развалилась некогда огромная страна, его позиция стала определяющей при формировании СНГ». Достаточно вспомнить, что СНГ создано именно в Алма-Ате, где главы бывших союзных республик подписали «Алма-Атинскую декларацию» 21 декабря 1991 года, тем самым создав Союз Независимых государств.
Менің қысқы демалысым туралы.
Оқу жылының басталғаны енді ғана еді, екінші тоқсан да аяқталып, қысқы демалыс уақыты та келіп жетті. Мен биылғы қысқы демалысымды отбасыммен шер шоқтығы атанған Көкшетау өңірі, атап өткенде Көкше өлкесіндегі ғажайып мекен – Бурабайда өткіздім.
Бурабай – мемлекеттік ұлттық табиғи саябағы, бұл өңірді ел арасында «Қазақстандық Швейцария» деп те атайды. Оның бірнеше себебі бар, ең алдымен бұл мекеннің әсем табиғатын сөзбен суреттеп жеткізуге мүмкін емес. Бурабай табиғаты көз тартар сұлулығымен, ауасының тазалығымен тартымды. Биік таулар, көгілдір көлдер, қарағай мен қайың ағаштары өлкенің сәнін кіргізеді. Жыл сайын бұл жерге Қазақстанның түкпір-түкпірінен, сондай-ақ, алыс және жақын шетелден демалушылар келеді. Бурабайдың балшығы мен минералды суы емдік қасиетке бай.
Біз отбасымызбен осындағы қонақ үйлердің біріне орналастық. Ауа райының салқындығына байланысты жаздағыдай көлге шомыла алмасақ та, түрлі экскурсиялар мен мұражайларға бардық, солардың ішінде Абылай алаңы, Оқжетпес, Ұйқыдағы батыр, Жұмбақтас ерекше әсер қалдырды. Күндіз шана теуіп, қар лақтырысып та ойнадық. Қысқы демалысымды қызықты әрі денсаулыққа пайдалы өткіздім. Енді отбасымызбен көктем мезгілінде де келіп демалсақ деп жоспарлап та қойдық. Себебі, жылдың қай мезгілі болмасын, Бурабайдың табиғаты ерекше!
