Составить диолога из текста
I. - Дуылды аждаһа аралағанына бір болды. Әр күні түстен кейін қой-қозы, бота, тайды жұтады да жоқ боп нетеді. Атқан оқ дарымайды. Әзірге адамға ауыз салған соң. Кейін қайтерін кім білсін? - деді садақ ұстаған жігіт. - Шарасын таппай дал болдық… - Ойбай… Әне… Тағы келді, - деп сөзін жалғастырды жігіт. - Аждаһа Күлән деген… жесір әйелдің… үйінің жанындағы… суы тартылып кеткен… ескі құдықтан шығады. Жанқожа қылышын алып, солай жүрді. Қасындағы адамдар жан-жаңқа
қашты. Ауыл ақсақалы, жасақ басшысы, сауыт, дулыға киіп қару асынған бес-алты жігіт амалсыздан ізіне ерді. Мақұлық үйдің арт жағында тұрған құлынды алып тұр әнін. Жанңожа жылдам «Құран» оқыды да ақырып, қасына жетіп барды. Тез қылышын көтерді.
Лезде айбатынан айырылған мақұлықтың көзінен пора-пора жас ағып, сылқ етіп
алдына жата кетті, Оның бейшара халін керген Жанқожа қылышын түсірді.
- Аварвин әкеліңдер! - деді сосын одан отты жанарын алмастан… Жасаң басшысы жүгіріп қараша үйге кірде ентелей жетті. Артына қарамастан қалын созған Жанқожа одан зерен кеседегі сүтті мақұлықтың басына шашып жіберді. Мақұлық көзінен жас тамшылаған күйі Жанқожаға бір қарады да кері бұрылып,
ақырын-ақырын жоң боп кетті. Сұсты мақұлықтан құтылғанына қуанған адамдар ңапты қуанды.
II. Жанқожа екі күн ақсақалдың үйінде жатты. Аждаһа қайта оралмады. Ауыл
адамдары үрейден арылып, тасаттық берді. Үшінші күні еліне қайтты. Үлкендер батасын жаудырып ауыл іргесіне дейін шығарып салды. Ауылдан ұзап шыққан соң тізгінді босатты…
Түн. Жұлдыздар жымындайды. Шалқалай туган айдың жарығынан жол бедері оның
байқалады. Қызылқұмның ішінде торы атты құстай ұшырып келеді. Кенет алдынан ақ отау көрінді. Айналасында қаз-қатар тізілген сансыз шам жанып тұр. Бұл жер таныс сияқты. Анадай жердегі сексеуілге көзі түскенде барып, мұның жылқының өлексесі жатқан жер екенін бірден сезе қойды. Демек, торы ат жүйткіген екен. Әйтпесе, бұл жерге ертең түске тарта жетуі тиіс еді. Он сегіз мың ғаламның тылсымын кім түсінер дейсің?! Оз көзімен көріп этнен жазың далаға айналасында әскері жоқ демесең, хан ордасы көшіп келгендей. Әдемі ақ стаудың жанына барғанда іштен ханшадай киінген сұңғақ бойлы қыз шықты. Инабаттылықпен басын сәл иіп сәлем берді:
- Жолаушы, алған бағытыңыз алыс көрінеді. Бір түн қонақ боп тынығып алыңыз! Жанқожа ізет сақтап қызбен амандасты. Астындағы торысы аман болса, ауылының
алыстығы білінбейді. Айдаладағы ақ отаудан шыққан қыздың қолқасынан гөрі бұл жерде қандай сыр бар екендігі көбірек қызықтырған тәрізді. Кұранды ердің басына байлаулы тұрған сусын құятын ыдысын алған соң, атын қоя берді. Ыдыстағы суға жуынып алды. Қыздың соңынан үйге кірді де төрге озды. Дастархан жайнап тұр екен. «Мы адай таңсық тағамдар елдің дастарқанында болса ғой» деп ойлап отырды.
