Адамзаттың жабайы аңдардың ішінде ең бірінші қолға үйреткен жануары – ит. Адам өз тамағымен итпен бөлісті, ал ол аң аулауда адамға көмектесті. Содан бері ит адамның досы. Қазақтар жеті қазынаның бірі деп итті ерекше бағалайды. Иттердің есту, көру, иіс сезу мүшелері өте жақсы жетілген. Егесі итке жақсы қараса, иттер егесі үшін өз өмірін құрбан етуге дайын. Өмірде ондай оқиғалар көп, мысалы Хатико деген иттің адалдығы туралы фильм түсірілген. Жақында мен әлеуметтік желіде темір жол бойында, мас болып құлап жатқан егесін, ит өлімнен аман алып қалғанын көрдім. Соңғы кезде адамдар итке немқұрайлы қарайтын болды. Кез келген уақытта итті өлтіріп немесе көшеге тастай салады. Мүмкін иттер адамдардың опасыздықтарына ренжіп, кейде олар да адамдарға шабуыл жасайды.
Адам қанша жыл өмір сүрсе де, қандай іспен айналысса да, өмірдегі ең ұмытылмас сәттер болып мектепте өткізген уақыт деп ойлаймын. Мектеп – білім айдынындағы үлкен кеме, осы кемеде 11 жылды әр бала өткізеді. Мектеп табалдырығын тарыдай болып аттап, таудай болып шығамыз. Алғашқыда мектепке келіп әрбір әріпті, әрбір санды жазып үйрену қалай қиынға соққан еді? Уақыт өте бәрі де өзгереді. Жазуды да, оқуды да, санауды да үйреніп шығамыз. “Қашан ғана осы мектепті бітіреді екем?” деп ойлайтын кездерім көп болды, бірақ қазір сол мектебімді бітірейін деп жатқаныма әлі де сенбеймінКөзімді ашып жұмғанша міне, 11 – жылда өтті де шықты..Мектеп қабырғасында өткізген әрбір күнім, әрбір қырық бес минуттарым балалық шағымның балғын уақыты болып қалмақ. Мектеп біздің “екінші отбасымыз, ақылшы анамыз, ұстазымыз”! Мектепте біз шынайы дос табамыз, білім алып, өмірді үйренеміз. Мектеп бізге көп бақытты күндер сыйлады, тірек болды, жылулық пен бақыт сыйлады. Ал ұстаздарымыз болса, бізге білім үйретуден еш жалықпайды.
Объяснение:
