Абайдың 1889жылы жазылған өлеңі.Бұл өлеңінде Абай шәкірттеріне,ақындарға қарап сөйлейді.Сын мен пікірін нақтылай айтуға ойысқан.Оны ақын өз айналасындағы өлеңі бар өнерлі інілерінің кейбір шығармаларын оқығанннан кейін, соларға жөн жоба көрсетіп,сын ескертпелер жасау ниетімен тудырған.Оның өсиеті-күле тыңдаған парықсыздарға сөзіңді қор қылма!-өз ойым.
