Құлайын деп бара жатам құлдырап,Көңілім жүдеп, көзім алды бұлдырап,Сол кезде бір ән естимін жақыннан,Аққан бұлақ секілденген сылдырап.Есім жиып, өз бойымды тік ұстап,Тіршіліктің әуенімен тыныстап,Сергимін де, сезім гүлін құлпыртам,Кел дегендей болады бір күміс бақ..Сөндім-ау деп, өлдім-ау деп ышқынып,Қалған кезде бойымдағы күш бұғып,Сөнбейсің деп дауыстайды анашым,Мен орнымнан жығыламын үш тұрып.Ойнап шығам содан кейін құрақтай,Жарқылдаймын жүрегімді жылатпай,Мүмкін,мүмкін ана махаббаты шығар бұл,Мені сүйеп келе жатқан құлатпай.
Отанға, сол Отанның жүрегі — Москваға, қатерлі, қатал жау суық қолын созған кезде, сіздің атыңыз қараңғы түнде тұнық аспанға атылған жай оғындай жарқ ете қалды. Майдандағы әскерлерге нұрын шашты.
Ол — мың басы. Мың қолды бастаған отыз бір жастағы Момышұлы — Намысұлы боп шыға келді. Отанның әрбір адым жері үшін табан тіреп, қайсарланып, өжеттеніп тұрып алды. Қоршаудың өзін ерлікпен, өжеттікпен қаймықпай бұзып өтті.
Сол шақта астананы қорғаған мыңдар мен миллиондар арасынан «Момышұлының батальоны» өзгеше аталды, ерекше көзге түсті.
Оны генерал И.В.Панфилов мақтады. Газеттер жазып жатты. Ер еліне еткен еңбегін ерекшелігім демей, еліріп мақтан етпей, сол бір табиғи қалыпта қала білді. Мұнда ерлікке тән азаматтық көрінді. Сөйтіп, Бауыржан бастаған батальон Москва түбіндегі шайқаста асқан ерлік көрсетті. (113 сөз)
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
