Эссе: 2. Роботтар мен киборгтер әлемі
Оқушылар арасындағы мектепішілік олимпиадада «Сіздің ойыңызша, болашақтаадам еңбегін роботтар толықтай алмастыра алады ма?» тақырыбында эссе жазу тапсырылды.Берілген тақырыпта аргументативті эссе жазыңыз.
Болашақта адам еңбегін роботтар толықтай алмастыра алады ма? Әрине алмастыра алады.ХХI ғасыр информатика ғасыры.Күнделікті өмірде роботтарда әр түрлі салада өз міндеттерін атқаруда.Роботтар ғарышты игеруде,денсаулық сақтауда,қоғамды қауіпсіздікпен қамтамасыз етуде т.б. жерлерде қолданылуда.Адамзат өз физикалық және ой еңбегін жеңілдету үшін роботтарды ойлап тауып,оны жетілдіріп дамытты.Болашақта адам еңбегін роботтар алмастырса,оның жақсы және жаман жағы бар,соны білген дұрыс.Жақсы жағы - адамның өміріне қауіпті жерлерге,адам денсаулығына зиян келтіретін жерлерге роботтарды қолдану дұрыс,- деп есептеймін.Медицинада,есептік жұмыстарда,жер асты,ғарышта роботтарды пайдалану қажет.Жердегі адам істейтін,денсаулығына зияны тимейтін жұмыстар автоматтандырылса,қаншама адамдар жұмыссыз қалады,соныда ойланнан жөн.Жердегі бүкіл жұмысты роботтар істесе,адамзат не істемек? Дене еңбегінің аз болуы,жұмыссыздық,адамзаттың психологиялық күйзеліске ұшыратпайдыма?!Артық салмақ,ұйқысыздыққа ұшырап,адамзат психикасында әсіресі жас ұрпақта дамудың тежелуі болса не болмақ?Сондықтанда ойлану керек.Адам еңбегін жеңілдетеміз деп,адамзатқа қауіп төндіріп алмайық.Адам өміріне зиян келтіретін жерлерде ғана роботтарды қолданайық.
Доброго вам дня! Сделайте мой ответ лучшим, если вам конечно не трудно.
1941-1945 жылдардағы Отан соғысына Самара облысы Клявлинск ауданындағы мектеп оқушысы Андрей Кузьмин өзінің эссесінде бүкіл соғысты бастан өткерген қарапайым атасы туралы әңгімелейді.
Ресей ішкі істер министрлігінің ардагері, отставкадағы полиция майоры Наталья Кузьминаның ұлы Андрей әрдайым Ұлы Отан соғысының тарихына қызығушылық танытты. Әжесі - Надежда Федоровна - орыс тілі мен әдебиеті пәнінің мұғалімі, жасөспірімге өзінің үлкен атасының соғыс қимылдарына қатысуы туралы айтты.
«Менің үлкен атам Федор Иванович Малинников Ұлы Отан соғысының қатысушысы болды. Клявлин ауданының тұрғыны соғыстың алғашқы күндерінде майданға аттанды, ол 27 жаста еді. Ол Ленинград майданында шайқасты. Ол үлкен шайқастарды еске алуды ұнатпады. Бірақ менің әжем әлі де белгілі бір эпизодтарды есінде сақтады, - деп жазады жасөспірім эсседе. - Биіктікті алу үшін ауыр шайқас болды. Немістер біздің мылтықтың өтуіне жол бермей, пулеметтен оқ жаудырды. Бір батыл адам, менің үлкен атамның досы, бункерге дейін жетіп, фашистерге көріністі жауып тастады. Оның артында қызыл әскерлер «Ура!» бункердің кіреберісіне қарай жүгірді. Бірінші болып отряд командирі жүгірді, бекіністің есігі кенеттен ашылып, неміс оны пышақпен шаншып тастады. Жауынгер офицер сол жерде қайтыс болды. Оның жолдастары командирдің өлімінен кек алды - биіктігі алынды, жау жеңілді. Үлкен атасы қолбасшыны өмірінің соңына дейін есте ұстады, өйткені ол ақылды және әдепті адам болған. Мені солдаттардың ерліктері қатты таң қалдырды: біреуі қорықпады және нацистерге деген көзқарасты жауып тастады, ал басқалары өз өмірлерін аямай шабуылға аттанды. Бұл фашизмді жеңген орыс халқының шынайы патриотизмінің, батылдығы мен ұлылығының үлгісі ».
Андрей әжесінің бірнеше оқиғалары Ұлы Жеңісті жақындата отырып, майданда ерлермен тең дәрежеде шайқасып, тылда жұмыс істеген орыс әйелдерінің ерлігімен байланысты болды. Олардың әрқайсысы өз орнында адамдарды құтқарды. Бұл олар үшін күнделікті жұмыс болды. Енді бұл ерлік істер екенін түсінеміз: «Үлкен атасы ұрыста ауыр жарақат алды. Бұл қатал қыс болды. Ол қансырап жатты. Қыз - медбике оны үлкен қиындықпен қардың арасынан өз алдына сүйреп апарды. Майдандағы мыңдаған медбикелер миллиондаған адамның өмірін сақтап қалғаны сияқты, ол оның өмірін сақтап қалды. Үйде Федор Ивановичті анасы, әйелі және екі кішкентай баласы күтіп тұрды. Ленинградтан эвакуацияланған отбасы олардың үйіне қоныстанды. Майдангердің әйелі далада жұмыс істеді ».
1943 жылы Федор Иванович Малинников ұзақ емдеуден кейін туған ауылына оралып, өмір бойы трактор жүргізушілерінің бригадирі болып жұмыс істеді.
Надежда Федоровнаның естеліктері бойынша ауыл Жеңіс туралы бірден біле қойған жоқ, өйткені сол кезде ауылдың орталығында бір ғана телефон болған. Ұлы шара туралы білген ауылдық кеңестің төрағасы балаларды барлық тұрғындарды хабардар етуге жіберді. Адамдар бір-бірін құттықтап, ән шырқады, қуанышпен биледі. Туыстарын күтпегендер де болды - олар жерлеу рәсімін алды. Жеңістің қуанышын жоғалтудың ащысы басады.
1969 жылы Андрейдің атасы қайтыс болды, ол ешқашан майдандағы жарақаттардан толық айықпады. Ол туралы, Ұлы адамдардың ерлігі туралы естелік үлкен Малинниковтар отбасында мәңгі қалады.
«Әрбір адам бейбіт, бақытты өмір сүру мүмкіндігі үшін қаза тапқандардың естелігін сақтауы керек, онда ешқандай бомба жарылысы мен қайғылы қаза болмайды. Біз 1941-1945 жылдардағы Ұлы Отан соғысындағы Жеңістің бағасын еске түсіреміз, өз тарихымызды еске аламыз және мақтан тұтамыз! »- эссе жолдары оқырмандарды бей-жай қалдырмайды.
