Өлім трагедиясы – көптеген философтар, жазушылар мен ойшылдар зерттеген әмбебап және мәңгілік тақырып. «Өлім қасіреті үшін кім кінәлі?» деген сауалдың көкейінде. Бұл күрделі және жауап адамның көзқарасы мен сеніміне байланысты.
Діни тұрғыдан алғанда, өлім көбінесе Құдайдың жоспарының бір бөлігі ретінде қарастырылады және соңғы жауапкершілік жоғары күшке жүктеледі. Екінші жағынан, зайырлы немесе гуманистік дүниетанымды ұстанатындар өлімді өмірдің табиғи бөлігі және биологиялық және экологиялық факторлардың нәтижесі ретінде қарастыруы мүмкін, оған ешкім жауапты емес.
Адамның сеніміне қарамастан, өлімнің артында қалғандарға қайғы мен шығын әкелетін қасірет екенін мойындау керек. Мұндай жоғалту алдында жауаптар мен жұбаныш іздеу табиғи нәрсе, бірақ ең бастысы - өмірден өткен адаммен бөліскен махаббат пен естеліктерге назар аудару және олардың рухын өзімізде алға жылжытудың жолдарын іздеу. өмір сүреді.
Қорытындылай келе, өлім қасіреті күрделі және көп қырлы мәселе және оның жауапкершілігін бір ғана тұлғаға жүктеуге болмайды. Керісінше, бұл өмірдің нәзіктігін және жақын адамдарымызбен өткізген әрбір сәтті бағалай білудің маңыздылығын еске салады.
Ән-күй өнері қазақ даласында халықпен бірге жасап келеді. Қазақ халқының тарихындағы айтулы оқиғалар ән-күй жанрында өз көрінісін тауып отырған. Әншілер мен күйшілер халықтың мұң-мұқтажын, арман-тілегін, мақсат-мүддесін әндері мен күйлеріне қосқан. Негізінен, әншілер әндерінің мәтінін де, әуенін де өздері шығарған және ол әндерді халыққа өздері орындап берген, музыкалық аспапты өздері тартып, өздері сүйемелдеп отырған. Сол сияқты күйшілер де күйді өздері шығарып, өздері орындаған. Көне заманнан бері сан ғасырлық тарихы бар 50-ге жуық ұлттық ән-күй аспаптары қолданылып келеді. Олар: қобыз, домбыра, асатаяқ, шаңқобыз, дауылпаз, жетіген, т.б.
