Көптеген жылдар бұрын, мен әлі кішкентай кезімде және мектепке бармасам, олар маған велосипед сыйлады. Алғаш рет мен екі доңғалақты ғажайыпты көрдім, сезімдер мені жай басып кетті. Мен оған мінгім келді және мен ата-анамның серуендеуге жіберетін сәтін асыға күттім.
Ақыры, менің отбасым үйімнен алыс емес саябаққа жиналатын сағат келді. Әкем оның көмегін талап етті, бірақ мен табанды түрде бас тарттым. Маған велосипедті басқару өте оңай сияқты көрінді, әсіресе велосипедпен жүру маған оңай болғандықтан, мен ешқашан оған құлап түскен жоқпын. Мен таңданғанымдай, мен әйтеуір орындыққа көтеріліп, педальға жығылып құлап түстім. Мен көз жасыма ерік бердім. Мұны көрген анам менің жаныма келіп, мені жұбатты, ол да велосипед тебуді үйреніп жатқанда құлап қалғанын бірнеше рет айтты. Темір тұлпарымды тыныштандырып, тағы бір рет тоқып, мен енді ересектердің көмегінен бас тартпадым. Бірнеше минуттан кейін мен әкемнің басшылығымен велосипедпен алғашқы ұмытылмас метрлерімді жүрдім.
Көп ұзамай, күнделікті жаттығудан кейін мен екі дөңгелекті досыммен ұшып бара жаттым, ол аула балаларымен теңескен. Содан бері жаздың бірде-бір күні велосипедсіз өтпейді. Ол ұзақ сапарларға немесе саябақта достарымен серуендеуге таптырмайтын көмекші.
здесь скинул мой брат
