Жер шарындағы әрбір адам бейбіт өмірді қалайды. Менің ойымша, дүниедегі ең үлкен бақыт – соғыстың болмауы. Қарулы қақтығыстар жиі болатын мемлекеттерде, адамдар үнемі қорқыныш пен үрейде өмір сүреді. Тіпті, қарсыласын жеңіп, аумағын ұлғайтқанның өзінде, ешқандай халық өзін қуанышты сезінбейді. Өйткені, соғыс бар жерде, өлім де бар. Ұлдарынан, күйеулерінен және әкелерінен айырылған отбасылар, олардың батыр екенін білгенімен, қаза болған жақындарын қайтара алмайды. Соғыс адамзаттың дамуына кедергі келтіреді. Ол көптеген табиғи ресурстарды, ақшаны, уақытты және адам өмірін қажет етеді. Әскери жанжалдардың кесірінен, біз маңызды технологиялық жетістіктерге кеш жеттік. Әрине, Ұлы Отан соғысына қатысқан ардагерлерімізге үлкен алғысымды айтамын және жеңіске жету қаншалықты қиын болғанын түсінемін. Бірақ, мұндай соғыстың болашақта қайталанбауын қалаймын. Қазіргі уақытта Қазақстан Республикасы, басқа мемлекеттермен достық қарым-қатынаста. Біз ертең не жейтіңіміз, қайда ұйықтайтыңымыз туралы ойланбай, толыққанды өмір сүріп жатырмыз. Сондықтан, осы бейбіт өмірді сақтап қалуға тырысыумыз керек.
Мен мейраханаға жұмысқа келдім. Бірінші мейрамхана әкімшісіне келіп жұмысқа тұруды шештім. Содан кейін мейрамхана әкімшісі жұмысқа қабылдады, яғни даяшы болып. Маған мейраханаға қонақ келді. Мен ол кісіден не жетіңізді сұрап алдым.Ол кісі сусын сұрады. Мен әкеле жатып ол кісінің төгіп алдым. Мен кешіріңіз, ауыстырып берейін өтінемін дедім. Мен оған суынын ауыстырып әкеп бердім: асыңыз дәмді болсын жеп кетіп қалдым. Және ол кісі тамақ сұрап алып келдім мен ол кісіге: асыңыз дәмді болсын деп айттып кетіп қалдым.
