Ех, шіркін дүние-ай десеңші! «Әке» деген сөзді айтқанда, жүрегім қарс айрыла жаздайды-ау. Қандай жақын, қандай ыстық! Балалар: «Менің әкем өйтті, менің әкем бүйтті. Менің әкем ананы сатып әперетін болды, менің әкем мынаны сатып әперетін болды» деп мақтаныш етіп жатады. Ал мен болсам, әкемнің қандай адам екенін де білмеймін. Өйткені ол майданға аттанғанда, мен екі жастамын. Екі жасар ақымақ не біледі, не түсінеді? Сол кеткеннен абзал әкем мол кетті, оралмады...
Ex, қайран әкем! Егер сен тірі болсаң, мүмкін, мен бұдан гөрі басқадай болар ма едім. Кім біледі, жер-әлемді шулатып, сотқар Қожа атанып жүргенім әкесіз жетім өскендігімнен де шығар.
Сәлем менің қымбат досым емес, бұрыннан бір-бірімізді көрген жоқпыз емес пе? сен қалай онда бәрі жақсы? Ал есіңізде ме , біз сенімен қалай дос болдық?Сенімен достығымызды еске түсіремін. Біз жазғы каникулда барлық сынып саяхатқа бардық. Біз өзенге келгенде,қай жерде отыруға және тамақтануға орын іздедік, біз барлық сынып отырдық, . Біз бәрін отырдык, біз өзенге барамыз деп уәде еткеннен кейін түскі ас іше бастадық және сен мені жүзуге шақырдым, мен жүзе алмады деп айттым, бірақ сен тек күлдін және" Мен сені үйренем бе?"Мен келісемін де, біздің достығымыз басталды. Есімде,менің ойымша, иә. Ал, әзірге жедел кездесуге дейін.
