На протяжении многих веков основным назначением прекрасной половины человечества являлось продолжение рода и поддержание семейного очага. Женщины были средством платежа, рабынями, их рассматривали как собственность мужчин. Например, вдовы были тогда всего лишь частью общего наследства, и наследник решал, какова будет дальнейшая судьба, а арабы-бедуины вообще считали рождение девочки несчастьем и часто приносили их в жертву богам. Видение женщины, как неполноценное существо нашло свое отражение в теологических и философских трудах древнего мира.
На сегодняшний день роль женщины в современном обществе уже не ограничивается только лишь выполнением домашних дел, уходом за детьми, их воспитанием и служением законному супругу. Теперь такая позиция считается устаревшей, и женщины, все еще выбирающие ее, воспринимаются как сторонницы консервативных убеждений.
Көптеген ғасырлар бойы адамзаттың әдемі жартысының негізгі мақсаты отбасының жалғасы және отбасылық пешті сақтау болды. Әйелдер төлем құралы, құлдар болды, олар ерлердің меншігі ретінде қарастырылды. Мысалы, жесірлер сол кезде жалпы мұраның бір бөлігі болды, ал Мұрагер болашақ тағдырдың не болатынын шешті, ал бедуиндік арабтар қыздың туылуын бақытсыздық деп санады және оларды құдайларға жиі құрбан етті. Әйелдің төмен болмыс ретіндегі көзқарасы ежелгі әлемнің теологиялық және философиялық еңбектерінде көрініс тапты.
Бүгінгі таңда қазіргі қоғамдағы әйелдің рөлі тек үй жұмыстарымен, балаларға күтім жасаумен, олардың тәрбиесімен және заңды жұбайына қызмет етумен шектелмейді. Қазір бұл ұстаным ескірген деп саналады және оны әлі де таңдаған әйелдер консервативті нанымдардың жақтаушылары ретінде қабылданады.
Доссыз қалу-бақытсыздықты жоғалту сияқты пікірмен келісемін.Әр адамның достары бар деп сенімді түрде айта алмаймын. Бұл біз мектепке баратын, кейде демалыс күндері көретін адамдар туралы емес, Нағыз достар туралы,себебі менің ойымша, нағыз дос тану үшін уақыт өте келе тексерілу керек.
'Жүз теңгең болғанша,жүз досың"деген сөз кездейсоқ емес. Әйтпесе, саған қиын сәтте көмекке келмейтін, керісінше бас тартатын адамды дос деп санауға бола ма ? Достар тек қуанышта ғана емес, қиын сәттерде де бола алады. Адамға әрқашан қолдау, кеңес қажет немесе біреуі тыңдауы керек.Дос болса,екеуің қиыншылықтан өтесіңдер,бірге күн кешесіңдер.Доссыз күндер бола ма?
Менің ойымша, достық-бұл адамға берілген сыйлық,бірақ бұл сыйлыққа ие болу-бұл керемет. Сондықтан да,досты таба білу қажет және нағыз досты қастерлеу керек деп ойлаймын.
