Күн мен түн теңелетін, табиғат ана тамылжып, қыс бойы қар құрсауында болған тіршілік оянатын, жер мен көк жаңаратын мезгіл әз-Наурызға да келіп жеттік. Елімізде ұлыстың ұлы күнін атап өту шаралары қазірдің өзінде басталып кетті. Әрине, мойындауымыз керек, Наурыз мейрамын атап өтудің қазіргі заманғы үлгісі оның бұрынғы мағынасынан алшақ. Дегенмен, бүгін Наурыз мейрамы қазақтың да, украин, орыс, неміс және Қазақ елін мекен еткен басқа да 130 ұлт өкілінің ортақ мерекесіне айналды. Ата-бабамыздың озық дәстүрін жалғастыру мақсатында бұл күндері ағаш отырғызу акциялары, қайырымдылық шаралары өткізіледі. Жер-жерлердегі әкімшіліктер тұрғындарға шама-шарқынша мерекелік бағдарламалар әзірлейді. Құрылған сахналардың бірінде шығармашылық ұжымдар өнер көрсетіп жатса, бірінде спорттық ойындардан жарыстар өтіп жатады. Бірінен-бірі өткен киіз үйлер тігіліп, наурыз көже таратылады. Ұлттық киім киген ұл-қыздар алтыбақан теуіп, мәз-думан болады. Жергілікті мейрамханалар мен наубайханалар өнімдерінің саудасы ұйымдастырылады. Ал біз үй ішімізбен бұл мейрамды көңілді жəне естен кетірместей қылып өткізгенді ұнатамыз.
Бейнебаянда ауылда болған трагедия туралы айтылады.Оқиға бір жігіттің басынан өткен.Әйелі қайтыс болып,жігіт араққа салынады.Оның бар тауқыметін баласы көреді.Балаға ауылдастары көмектесіп тұрады.Әкесі үйдегі дүние - мүліктің бәрін сатады.Ең соңында ол пиманы сатуды ойлайды.Баласы пимасын бермейді.Бірақ әкесі оны ұрып,пиманы алып кетеді.Бала қарда жалаң аяқ жылап жатады.Ал әкесі үйге қайтып келмейді.Бала қатты ауырып ауруханаға түседі.Дәрігерлер оның үсіген екі аяғын кеседі.Әкесі арағын қойып,ұзақ уақыт емделеді.Ол үйіне келгенде баласын таба алмайды.Поэманың соңында әкесі баласына пима сатып әкеледі.Бірақ баланың ол кезде екі аяғыда кесілген еді.Әкесі қатты өкініп,жылайды.Бірақ бәрі кеш еді.
