Жә, тоқтат, ақсақал! Базаралыдан алмаған өшің бар ма? (Әуезов).
Тек, тантымай сөйле! Былғама Нұрғанымды (Әуезов)
Баған алақанын бір-біріне ұрып: моһ-моһ деп еді, етекке қарай желе жөнелді (Бөкеев).
Әукім-әукім ақ бұзау... (Тұрманжанов)
Құп, - деді де, қоштасып жүріп кетті агроном (Мұстафин).
Ассалаумағалейкум,- дей мен сақалды адамға қол ұсындым (Мұқанов).
Е, алақай, біздің тайынша! – деп баласы тайыншаның мойнынан құшақтады (Аймауытов).
Әттеген-ай, неғып біз бұлай болып қалдық деген ой әрқайсымызды қинады (Сейфуллин).
Уа, пәлі, нағыз әнші мұнан шықты (Нұрпейісов).
Бәлі-е, мынау Әсия ма ей?! (Хұсайынов).
- Хат? Кімнен хат? Ә-ә, бағана мен берген хат екен ғой (Сланов).
- Келін, ә келін! – деді ол шамды тұтатқасын (Мұқанов).
Кітапхана туралы.
Дана халқымыз «Кітап - алтын қазына» десе, ал кітапхананы өз басым іші қазынаға толы алтын сандыққа теңер едім. Бізді білім нәрімен сусындататын ғалым, тілсіз мұғалім – осы кітап. Тағылымы мол тәрбие ошағына айналып отырған кітапхананың мектепте алар орны орасан зор.
Кітап адам өмірінде, әсіресе өскелең ұрпақтың өмірінде ерекше орын алады. Кітапсыз, еш білімсіз күніміз қараң болатын еді. Кітап оқу арқылы біз білімімізді шыңдап, сөздік қорымыз бен ой – өрісімізді кеңейтеміз. Сонымен қатар түрлі жанрдағы кітап оқу елді, жерді сүюге, талапты,
кішіпейіл болуға, мейірімді, әрі төзімді болуға баулиды. Кітап біздің рухани жан азығымыз, ал кітапхана – білім мекені.
Әрине, қазіргі заман ағымына қарай, техниканың дамығанына орай кітап оқу мен мектеп кітапханасына жазылу қалып барады. Дегенмен, менің ойымша осы мәселені барынша қолға алып, мектеп кітапханасының қорын кеңейтіп, қазіргі жастарға қызықты жазылған кітаптармен толықтырса, сонымен қатар түрлі әдеби кештер мен іс – шаралар ұйымдастырылып, жастарды кітап оқуға үгіттеу жұмыстары жүргізілсе, бұл мәселе оң шешімін табады деп ойлаймын. Сонда мектеп кітапханысының қоры көбейіп қана қоймай, оқырмандар саны да артар еді деп есептеймін.
