2-тапсырма. Хабарлы және сұраулы сөйлемдерді табыңдар. Оларға синтакси, 1. — Сіз осы айтқандарыңыздың бәрін жазып беріңіз. Осоге.
талдау жасаңдар.
Гусевтің жайын көбірек айтыңыз.
Бұл неге керек?
— Бұл Гусев үшін керек.
Көптен бері хабарсыз жүр едім (Т.Ахт.).
– Сіз Гусевтің қайда екенін білесіз бе? Маған адресін бері
2. Сабақтың соңында Бану балаларға бір жақсылық айтты:
Ертең Бурабайға саяхат жасаймыз. Кімнің барғысы
Қолдарыңды көтеріңдер.
- Жақсы. Таңертеңгі 8.00-де мектепке жиналыңдар. Аздап тази
алыңдар.
— Шаңғы алуға бола ма?
Балалардың бәрі де қолдарын көтерді.
Қалауларың білсін... (М.И.)​

1. Сын мой, подрастешь и ты,
Взлетишь на крыльях мечты.
Выше облаков, возможно, взойдешь ты,
Да сбудутся твои чудесные сны.

2. Как падучая звезда,
Он сверкнул – и стал незрим.
Как заплакали тогда
Все встречавшиеся с ним!
Был он умудрен и смел,
Страх в душе его был нем.
Он на смерть взглянуть сумел,
Этим не делясь ни с кем.

3. Время - пряди тумана вдоль гребней гор.
Ты с надеждой глядишь в туманный простор,
Ты следишь за потоком безликих дней,
Вечной сменою их утомляя взор.

4. В белой шубе, плечист, весь от снега седой, 
Слеп и нем, с серебристой большой бородой, 
Враг всему, что живет, с омраченным челом 
Он, скрипучий, шагает зимой снеговой. 

Старый сват, белый дед натворил много бед. 
От дыханья его — стужа, снег и буран. 
Тучу шапкой надвинув на брови себе, 
Он шагает, кряхтя, разукрашен, румян. 

Брови грозно нависли — нахмуренный вид; 
Головою тряхнет — скучный снег повалит. 
Злится он, словно бешеный старый верблюд, 
И тогда шестистворная юрта дрожит. 

Если дети играть выбегают во двор, 
Щиплет нос он и щеки им злою рукой; 
В армяке, в полушубке дубленом пастух 
Повернулся к холодному ветру спиной. 

Конь разбить безуспешно пытается лед, 
И голодный табун еле-еле бредет. 
Скалит жадную пасть волк — приспешник зимы, 
Пастухи, день и ночь охраняйте свой скот! 

Угоняйте на новое место табун, 
Не беда, если вам не придется поспать, 
Лучше вам с бедняками делиться скотом! 
Не давайте волкам средь степей пировать! 

Ананың пейілі

Ана деген әрбір адам үшін өмірдегі ең асыл жан. Аналарымыз бізге өмір сыйлап, ақ сүт беріп, тәрбиеледі. Аналарымыз пейілі кең, мейірі мол, кешірімді жандар.

Қандай ана болмасын, өз баласы үшін түн ұйқысын төрт бөліп, ауырып қалса, емдеуге бар күшін салады.

Бойымыздағы бар жақсы ізгі қасиеттер бізге ана сүтімен дариды, әлпештеп өсірген ана жүрегінің жылуынан басталады. Ана болу – бүкіл өміріне кететін ұлы рухани күш пен ерен еңбек. Өз баласын бағып қағуда, ол ана өзін-өзі ұмытып барлық күш жігерін сарқа жұмсайды, бұдан оның жаны байи, нәрлене түседі.

Ал баланың анаға деген махаббаты жеткіліксіз. Оны барынша құрметтеп, сыйлау әрбір баланың парызы. Қазақта "Анаңды Меккеге үш рет арқалап апарсаң да, ақ сүтін ақтай алмайсың" деген нақыл сөз бар.