1. Жаз шыға бәрі қайда аттанатын? 2. Қыстық шөпті жазда толтырып қоятын

3. Әкесінің бауырларын асыраған апасының қандай құралы еді?

4. Сол келі мен астау кімнен де үлкен еді?

5. Сексен жыл жолдас болған жыртық астау неге қаңсып қалды?

текст:
Жаз шыға, бәріміз (әпкелерімді айтамын) Апам есіп берген жіпті Мая - үйілген алып, тоғайға отынға аттанатынбыз. Бір-бір арқа отын көтеріп, ең шеп алда Апам, содан кейін құндыздай шулаған біздер күліп-ойнап Келі - дәнді дақылдарды ұнтақты- келе жатар едік. Ол шақта қыстық шепті де ала жаздай арқалап тауға арналған тасып, қораны маяға толтырып қоятынбыз. Қысқы соғым мен ұн ағаш кирилл Астау- ағаштан ғана әке-шешеміздің мойнында… Шынымды айтсам, бізді, тіпті жасалған ыдыс бізді ғана емес, ертеректе әкемізді, оныңіні-

қарындастарынасыраған.Апамның теректен ойып жасаған келісі мен ескі астауы еді… Осы келі мен астау тіпті әкемнен де үлкен… Қазір Апам жоқ! Қара жер қойнына алған. Былтыр мен кигізген атлас көйлекті ала кеткен жоқ, арулаған адамдар киіп жүр. Сексен жыл жолдас болған жыртық астау да қаңсып қалды, әне… Апам ала кеткен жоқ. Апам менің Апам менің… Сенен не қалды? Жарық астау ма? Иә, адам өмірі де сол жарық астау секілді қаңсып қалады екен-ау…

​

ответ:Сүйіспеншілік туралы шығарма:

Сүйіспеншілік бұл адамдарға көмек беру немесе әлемге махаббатпен қарау.Жүрегі Сүйіспеншілікке толы адам әрқашан адамдарға көмек береді.Ал жүректеріңде мейірім жоқ адам Сүйіспеншілік сезінеді алмайды.Жүректеріңде Сүйіспеншілік бар адамдар күн секілді. Күн әлемге шуағын шашса жүрегінде Сүйіспеншілік бар адам адамдарға көмегімен береді.Барлық істің бастауы Сүйіспеншілікте .Мәселен сіз бір істі Сүйіспеншілікпен істесеңіз ол нәрсе керемет дүние болады.Өйткені Сүйіспеншілікпен жасалған зат жаман шықпайды.Әрдайым жүректеріңіз Сүйіспеншілікке толы болсын!

Объяснение:

Мүмкін көмек берді деп ойлаймын . Өтініш "Лучший ответ" қылыңызшы.

Алматы – менің сүйікті қалам.    Кейде қауырт  тірліктен шаршап, тыныстағым келгенде балконға шығып кететінім бар. Күрең күзбен бірге құлазып қалған көңіл бір нәрсені қалайтын сияқты. Көзге  емес, көңілге тізгін беріп шоламын айналамды. Кәрі Алатаудың бауырында жатқан түнгі Алматы. Аспанға ұмтылған абат үйлердің  ар жағынан еңсесін еңкейтпеген Алатау менмұндалап қол бұлғайды. Күндіз де, түнде де тыншыматын ару Алматы  кәрі қамқоршысының қарауында.  Алматы – Алатаудың ару қызы. Түн құшағына еніп қарайып кететін Алматы жоқ. Мүлгіген қарт Алатаудың қойнында жатса да  түн баласы келгенде қайта түрленеді. «Өмірдің қиындығына төзе біл. Болашағыңды түрлендір!» деп сыр айтқысы келетін сияқты түнгі Алматы. Өз басым солай ұғамын.   Кейде түнгі шамдарын жаққанда ерекше құлпырады. Әсіресе көзге оттай басылатын ақ шамдары  аппақ арманға алып ұшатын ақ қанаттардай көрінеді. Айтпақшы, арман демекші, Алматы  біреуге – арман. Армандар орындалатын мекен. Жер бетіндегі жұмақ. Ақ тілегін алдынан ақтарып, Алматыдай алып қалаға әр ата-ана өз баласын талай аттандырған. Қашанда «тәбірік» болған сол дәстүр ешқашан толастаған емес. Тіпті қол жетпес айдай болса да,  болашағына «бал ашқандар» өз тағдырын дәу қаламен байланыстыратын. Кішкене шабаданын қолына ұстап,үлкен арман мен үміт жетелеп келген қаншама  жандар осы мекеннен бақытын тапты.    Мен осы қалада туып-өстім. Алматы менің – сүйікті қалам.Тротуарда тусам да қазақтың қадірін білетін жанмын. Біреулер «қалада қазақ болмайсың, қазақылық кеткен» деп жатады.Даланың төсінде еркелеп өскен ауыл балаларынан кем түспеймін. Себебі,қазақылық пен қарапайымдылықтың иісі қалада да бар. Тек оны көре алатын қырағы көз керек. Мен сүйікті қалам – Алматымен  мақтанамын, марқаямын.      Байқасаңыз әрқашан жан-жағын жан шуағына бөлеп,  сәуле шығаратын жақсы жандар болады ғой. Мен Алматыны соған ұқсатамын. Біреуге арман болған, біреуге бақыт  әкелген Алматы. Біреуді қолтығынан демеп, желеп-жебеп, арманын – асуларға, өзін қарапайымнан  асылдарға жеткізген Алматы. «Таланттар далада туып, қалада өледі» демекші, өнер мен білімнің, әдебиет пен мәдениеттің ошағына айналып, талай жастың көкірек көзін ашып, талантты тау тұлғаларды тәрбиелеген, алақанға салып әлдилеген – Алматы. Берекесі мен мерекесі, тірлігі мен бірлігі жарасқан – Алматы. Талай тағдырды тоғыстырған, жалғыз жүректерді жолығыстырған–Алматы. Еркіндік пен кеңдікті, насихат пен теңдікті ұстаған –Алматы. Мұң-қайғы мен шаттықтың, жастық пенен қарттықтың куәсі болған –Алматы. Ақындарға жыр болған, сазгерлерге  әуенмен шертер сыр болған–Алматы!..    Күндіз қаптаған халық нөпірінен  еңсеңді езіп тастайтын қала  түн келсе де түнермей жарық шамдарын жағып, мені тыңдап, тына қалғандай болады. Күндіз мен оны, ал түнде ол мені тыңдайды. Шабытыма шабыт қосып, шарқ ұрғызады. Кейде қиял жетегіне еріп, балконнан әрі асып, ұшып шығып  «қабақтарын түкситкен тау аталарға» қарай бір тартқым келеді. Жарқырай жылы шырай танытып тұрған әсем Алматыны сонда отырып бір көргім келеді.Ынтықпын өзің жайлы жұмбақтарғаЖер бетінде өзіңдей жұмақ бар ма?..  Бір муза-сезім қылымды  қозғайды...Өзіңе ән-жыр арнаған  алдыңғы толқынның көшіне еріп,   мен де сезім қылын шертсем ол артық ете қоймас, ару қала!  Саған әр түн сайын мен сияқты жасөспірімдердің жүрегінен  ақтарған жауқазын жырлардың жазылып жатқаны рас. Алматы – менің сүйікті қалам!