Кітап - білім бұлағы. Ал талайды білім нәрімен сусындатар кітаптар біздің кітапханамызда толы.
Мектебімнің кітапханасында небір түрлі кітаптар бар. Оларға қызығатыным сонша, оқып тауы білсем де, барлығын алып оқи бергім келеді. Оқыған кітаптарымның ішінен Бердібек Соқпақбаевтың кітаптарын сүйіп оқыдым. Оның "Менің атым -Қожа" туындысы естен кетпес балалық шақты суреттейді. Қожаның басынан өткен түрлі оқиғалар күлкіңді де келтіреді. Бірақ олардан алар тәлім-тәрбие көп. Және жазушының "Балалаық шаққа саяхатын" да оқып шықтым. Оқып отырып күлдім де,жыладым да. Жазушының өміріндегі қиындықтар, соғыс жылдарындағы азапты күй, мұның бәрі жүрегіңді сыздатып, көңіліңді құлазытады. Балалық бал дәуренді, бала күйді сондай шебер суреттеген жазушының дарынына тәнті болдым.
Ордада ханның қасында әр уақытта ақылшы жыраулар болған. Жыраулар - халық поэзиясын жасаған ақылғөй даналар. Олар заманының өздері куә болған елеулі уақиғаларын, тарихи кезеңдерді жырға қосқан...
Жыраулар поэзиясына дейінгі әдебиет халык жасаған ауыз әдебиеті деп аталды. Жыраулар поэзиясы Қазақ хандығы құрылғаннан бастап (XV ғасыр) өріс алды. XV ғасырда Асан Қайғы, Казтуған жыраулар өмір сүрді.
Жырауларды халык, қадір тұтқан. Ел толқыған кезде, бүліншілік шыққанда немесе ел шетіне жау келғен кездерде ақыл, кеңес сұрайтын болған. Мұндай кезде жырау жұртшылықты абыржымауға шақырып, оларға күш-қуат беріп (дем беріп), істің немен тынатыны жайлы болжамдар айтып отырған. Жыраулар поэзиясы ХV-ХVII ғасырлар аралығын қамтиды.
Жырау деген атау "жыр" сөзінен шыққан. Жыршы деп көптеген эпостық жырларды жатқа білетін, дайын репертуары бар айтқыштарды таныған.
Жыраулар өз шығармаларын ақыл-нақыл, өсиет түрінде айтқан. Олардың толғауларының негізгі тақырыптары - туған жерді, елді сүю, Отанды қорғау, елді бірлікке шақыру, адамгершілік қасиетті насихаттау.
