Объяснение:
Алдымен Абай Құнанбаевтың өмірбаяны туралы қысқаша айту керек. Болашақ ұлы ағартушы 1845 жылы 10 тамызда Шыңғыс междугаларында Семей болысында (қазіргі әкімшілік бөлінісі бойынша – Шығыс Қазақстан облысында) дүниеге келген. Жоғарыда айтылғандай, судьялар мен байдардың (бай адамдардың) беделді руынан шыққан. Білім муллаға барудан басталды, одан кейін Абай Семей қаласына аттанып, медреседе оқып, парсы және араб тілдерін үйренген. Сонымен қатар Қазақстан аумағында қызмет өткеріп жүрген шенеуніктер мен әскери қызметшілердің балалары үшін салынған орыс мектебіне барды. Оны аяқтағаннан кейін алғашқы өлеңдер жазуға тырысты. 13 жасында Құнанбай ұлына ру басшысының дағдыларын үйретуге тырысты. Алайда, 28 жасында Абай өзін-өзі білім алу арқылы, ағартушы адамдармен қарым-қатынас жасай отырып, одан бас тартады. Бірінші кезекте олардың рөлін орыс саяси жер аударылған С. Гросс, Н. Долгополов, Е. П. Михаэлис және басқалар ойнады. Сонымен қатар ол Көп оқыған – оның тәлімгерлері, сырттай де, Пушкин, Лермонтов, Гете, Байрон, Крылов және басқа да жазушылар болды. Орыс тіліндегі аудармаларды оқи отырып, ол көптеген еуропалық жазушылардың шығармашылығымен танысты. Айта кету керек, ол еуропалық мәдениетті өз халқына жеткізуге тырысты. Нақты жағдайды жарқын мысал ретінде атауға болады. Неміс ақыны Гете "ночная песня странника"өлеңін жазды. Оның сұлулығымен және поэтикалығымен әсерлі Лермонтов орыс тіліне аударды және бейімдеді. Жарты ғасырдан кейін оны Абай Құнанбаев оқыды. "Қара түндегі дремлют таулары" деп аударылған өлең қарапайым адамдар арасында кең таралған халық әні болды. 1904 жылы 58 жасында қайтыс болды.
Барсакелмес аралы.
Арман қатты шаршады. Бүгіндікке оның мүлдем жолы болмады. Таңертең сабағына кешігіп қала жаздады. Сол асығыстықтан қазақ тілінен үй тапсырмасын үйінде ұмытып кетті. Мұғалімнен бір ұрыс естіді. Үйге келген соң анасының сүйікті кесесін абайсызда сындырып алды. Анасынан тағы бір мәрте айқай естіді. Досы Бекзат бүгін үйіне келіп, бірге фильм қараймыз деп өткен жолы уәде берген. Ал бүгін келе алмайтынын айтып Арманның көңілін одан әрмен түсірді. Ол ешкім таппайтын басқа бір жерге жалғыз өзі кеткісі келетінін ойлап ұйықтап қалды.
Түс көрді. Қараса су жағасында жатыр екен. Тап-таза теңіз суының үлкенді-кішілі толқындары жағаға ұрып тұр. Орнынан тұрып белгісіз аралға тап болғанын байқады. Айқайлап, дауыстап жан-жағын аралап шықты. Оның ішін дау-талас билеп алды. Қатты қорықты. Кенет ат-арбаны көрді. Оған дейін де біреулердің болғанын, ата-баба ізі жатырғанын көріп қуанды.
Арал ұшан-теңіз ағаштарға, небір өсімдікке толы. Оның таңғалдырғаны ақ-қара кактустар болған-мыс. Қарны да ашты. Ас етер дәм-тұз табу үшін айла-әрекетке көшу керектігін түсінді. Шырмауықтан қақпан жаса кішкене құстарды аулады. От жағып, пісіріп жеді. Таныс емес жемістерді де көрді. Кеш болды. Ұйқысы келген соң, пальманың жапырақтарынан шатыр жасап айналадағы шыққан дыбыстардан қорқып ұйқыға кетті...
Арман ұйқысынан оянды. Бұның жай ғана түс екеніне қатты қуанды. Бұл жайған сәтсіз күн екенін есіне салды.
