Қуаң даладағы жалғыз үйдің қасында құлдык бар. Бұл үйде атасы мен немересі тұрады. Құдық басыңда ұзын арканга бекітілген шелек бар. Әрі - бері еткен ассалаушылар құдықтан су
іареді, атайға алғыс айтады.
Бірде аркан үзіліп , шелек кұлықтың түбіне түсіп кетті. Атайдың одан басқа шелегі жоқ
еді. Су тартып ішуге ыдыс табылады.
Келесі күні таңертең атайдың үйіне арбалы шаруа келді. Арбадағы сабанның астында
агелегі көрініп жатыр екен. Жолаушы құдыкка көз жіберіп, атай мен немересіне бір карады да,
атына қамшы басып, әрі қарай жүріп кетті.
- Бұл не кылған адам?- деп сұрады немересі атасынан
- Бұл адам емес, - деді атасы.
Түске тамая атай үйінің тұсынан екінші жолаушы өтіп бара жатты. Ол арбадағы
сабанның астынан шелегін алып, арқанға байлады да, құдықтан су тартты. Өзі қанғанша ішіп,
атай мен немересінің де шөлін кандырды. Қалған суды құрғақ құмға теге салды да, шелегін
кайтадан арбасына сатып алып, жүріп кетті
- Бұл не қыған адам?- деп сұрады немересі атасынан
- Бұны да алі адам деуге болмайды, - деді атасы.
Кешке карай атай үйінің маңына тағы бір кісі тоқтады. Ол арбасынан шелегін алып,
арқанға байлады. Су тартып, сусынын кандырды. Сонан соң ағысын айтып, жүріп кетті. Ал
шелегі құдық басында арқанға байланған калпында кала берді.
- Бұл қандай адам?- деп сұрады немересі.
- Міне, бұл - нағыз адамның өзі, - деп жауап берді атасы.
В. Сухомлинский
• Мәтіннің мазмұнына сүйеніп, кестені толтыр.
1-жолаушы
2-жолаушы
3-жолаушы
Жолаушының іс-әрекеті
Қарияның жауабы​