Қадыр Ғинаятұлы Мырзалиев, 1935 жылы 5 қаңтарда Орал облысының Жымпиты кентінде туған. Ақын, Қазақстанның халық жазушысы (1995), ҚР Мемлекеттік сыйлығының иегері.
1958 жылы Қазақ мемлекеттік университетінің филология факультетін тәмамдаған. Еңбек жолын сол кезде жаңадан ашылған балалар журналы «Балдырғаннан» бастаған. «Жұлдыз» журналы редакциясында поэзия және сын бөлімінің меңгерушісі, жауапты хатшы, бас редактордың орынбасары, 1968-1973 жылдары «Жазушы» ба азақ поэзиясы бөлімінің меңгерушісі, «Балауса» ба редакторы, кейін Қазақстан Жазушылар одағында поэзия секциясының кеңесшісі болған. 1966 жылы «Ой орманы» жинағы үшін Қазақстан Ленин комсомолының сыйлығы берілді. 1980 жылы «Жерұйық» жыр кітабы үшін Қазақ КСР Мемлекеттік сыйлығының лауреаты атанды. Ол Қазақстанның халық жазушысы. 2001 жылы Тәуелсіз «Тарлан» сыйлығын алды.
Оның тұңғыш туындысы 1954 жылы республикалық «Пионер» балалар журналында жарияланды. Содан бергі уақыт ішінде оның жетпістен астам поэзиялық, прозалық, сондай-ақ әдеби-сын кітаптары жарық көрді, өлеңдері мектеп оқулықтарына енді. Ал әнге арнап жазылған өлеңдерінің саны екі жүзден асты. Олардың көбі халыққа кең тарады, «Күндер-ай» атты жеке кітап болып басылып шықты. Талантты ақын қаламынан халық фольклорының атақты күлдіргі кейіпкері Алдар көсе жайлы «Сақал саудасы», «Қасқыр қақпан» атты өткір сатиралы комедия мен Махамбеттің ең соңғы азапты күндеріне арналған «Жаралы жолбарыс» атты және «Әмір Темір» кесек драмалық шығармалары да жарық көрді. Тұңғыш жинағы «Көктем» 1959 жылы жарық көрді. Қадыр Мырза Әлі көркем аударма саласында да жемісті еңбектері көп. Әлемдік әдебиет ғүламаларының талайының шығармаларын ол қазақ тіліне аударады. Ал өзінің біраз топтамалары мен таңдаулы өлеңдері ағылшын, француз, неміс, поляк, болгар, венгер, фин тілдеріне аударылды. Орыс тілінде «Бессонница» (1967), «Белая юрта» (1968), «Соловьиный сад» (1971), «Степные пути» (1975), «Твой дом» (1976), «Верхная струна домбры» (1976), «Ладони» (1984), «Нижная струна домбры» (1985), тағы басқа кітаптары жарық көрсе, өзбек тілінде «Күміс қоңырау» (1975), қырғыз тілінде «Алақан» (1979), әзербайжан тілінде «Бұлбұл бағы» (1980), моңғол тілінде «Шымыр жаңғақ» секілді еңбектері басылды. Сондай-ақ дарынды ақынның оннан аса кітабы бүрынғы КСРО халықтарының көптеген тілдеріне аударылып, Ташкент, Баку, Бішкек, Алматы, Мәскеу қалаларында басылып шықты. 1966 жылы «Ой орманы» өлеңдер жинағы үшін Қадыр Мырза Әліге Қазақстан Ленин комсомолы сыйлығының лауреаты атағы берілді. 1980 жылы «Жерұйық» жыр кітабы үшін ол Қазақ ССР Мемлекеттік сыйлығының лауреаты атанды. 2001 жыл Тәуелсіз «Тарлан» сыйлығына ие болды. 1993 жылы Қадыр Мырза Әлі өлемдік поэзияға қосқан аса зор еңбегі үшін Моңғолияның халықаралық «АВЬЯС» сыйлығын алды. Қадыр Мырза Әлі Қазақ КСР Жоғарғы Кеңесіне екі рет депутат болып сайланды, Қазақ КСР Жоғарғы Кеңесі Президиумының мүшесі болды. Соңғы жылдары ақынның он алты томдық таңдамалары жарық көрді. 2003 жылы Санкт-Петербургтің «Славия» ба Прапамять» атты үлкен бір томдығы орыс тілінде басылып шықты.
Ақын, Қадір Мырзалиев 2011 жылы дүниеден озды.
Қазіргі заманда технологиялар қарқынды даму үстінде. Түрлі ұялы телефондар, планшет, компьютер, ноутбуктар және т.б электронды құрылғылар адамзат өмірін оңтайландыруда игі көрсеткіштерге қол жеткізуде. Алайда олардың пайдасымен қатар зияны да бар екендігін көп уақытта аңғарып жатпаймыз.
Ең алғаш ұялы телефоносыдан 50 жыл бұрын қолданысқа енген болатын. Оны швед өнертапқышы Стюре Лаурен құрасиырған. Қазіргі таңда қялы телефон күнделікті тұрмыста құрылғыға айналып кетті. Кішкентай ғана аппарат арқылы керек адамдарыңмен хабар алмасуға, өзіңе керекті ақпараттар іздеуге, фотоға түсуге, түрлі ойындар ойнауға мүмкіндік бар. Бірақ одан бөлек оның зиянды жақтары да жетерлік.
Әрине, қялы телефон ел игілігі, байланыстың тиімділігі үшін құрастырылған.Алайда, кейбір ата-аналар балаларына ойыншық ретінде ұсынуына байланысты ұялы телефон олардың денсаулығына кері сеін тигізуде.
Ұялы телефонды еңбектеген баладан еңкейген қартқа дейін пайдаланады. Тіпті қолдан тастамай, тәулік бойы қызығына бататындар да баршылық. Осылайша олар өздерінің алтын уақыттарын жоғалтады. Бір күнде 24 сағат болса, соның 9-10 сағаты ұялы телефон пайдаланумен өтеді. Мектеп оқушылрынң көбісі ұялы телефонды сабақ үстінде пайдаланады, музыка тыңдайды, бейнеклип көреді, кейде сондағы әуенге еліктеп, ұйқылы-ояу маужырап отырады. Соның әсерінен сабаққа деген қызығушылығы да әлсірейді. Оның жарқыраған экранына қарап отыру ең алдымен,көз жанарын құртады. Сонымен қатар, есте сақтау қабілетін бұзып, нерв жүйесіне кері әсерін тигізеді.Тіпті, жүрек ауруы, қатерлі ісік сырқатына шалдығуға а әкелп соғуы мүмкін.
