Әдептілік,адамшылық, белгісім эссе

Балалық шағымда біз отбасымен бірге тауға бардық. Бұл қыста болды. Әкем мені қыдырту үшін шана алды. Мен шананы өте жақсы көрдім. Біз тауларда, орманда қыдырдық және  көп қарлы таулрды көрдік. Әкем осы таулардан шанамен сырғанап түсуге ұсыныс берді. Олар өте биік болды. Біз тауға 5 минут көтерілдік. Біз жоғарыға көтерілген кезде, әкем мені шанаға отырғызды. Мен өте қорықтым, бірақ әкем әрдайым менің қасымда. Ол менің қасына келіп, картонға отырды да біз бірге сырғанап түстік. Мен айқаладым, бірақ сосын қорқыныш кетіп, мен күле бастадым, қайтадан сырғанауды өтіндім. Өте көңілді болды. Менің анам осындай осындай оқиғаларды және ойындарды ұнатпайды. Ол біздің сырғанап түскенімізді тамашалады. Барлығымыз өте риза болдық

Қабдеш Жұмаділов 1936 жылы 24 сәуірде Шыңжаң өлкесінің Тарбағатай аймағы, Малдыбай ауылында дүниеге келген. Найман тайпасы Төртуыл руынан шыққан.[2] Ауылда бастауыш білім алып, кейін Шәуешек гимназиясын бітіреді. 1956 жылы Қытай үкіметінің жолдамасымен Алматыға келіп, Қазақ мемлекеттік университетінің филология факультетіне оқуға түсті. Алайда университеттің екінші курсынан кейін екі ел арасындағы саяси жағдайға байланысты кері шақырылып, 1958–1962 жылдар аралығында Қытайда қуғын-сүргінге ұшырады.