Бұрынғы заманда бір бала болыпты.Өзі жалқау екен .Ол балаға бәрі де дайын. Өйткені оның әкесі бай еді . Бір күні оның әкесі қайтыс болыпты . Бала барлық байлықты шашыпты. ақшаны қалай болса жұмсайды . Сосын бір күні ақша бітіп қалды. Бала не істерін білмеді. Оның барлық киімдері тозып бітеді. Сосын жаман-жаман киімін киіп , қолына дорбасын ұстап,қайыр тілеп жүрді.Бірақ балаға ешкім тиын тастамайды . Бір күні бала ұйықтап жатқанда түс көреді . Ақша, бақыт, байлық - бәрі еңбекпен ғана келеді ,-дейді. Бала өзінің қателігін түсінеді. Күні-түні еңбек етіп,байып, мұратына жетеді.
Алыстағы бір ауылда жесір қалған жүкті әйел өзіне серік болсын деп таудағы жаралы ақ тышқанды (күзен)асырап алады. Ақ тышқан әйелдің қасынан бір сәтте деайырылмапты. Қаншалықты үй жануары болмаса да, барынша тіл алғыш болады. Бірнеше ай өткен соң әйел босанады. Жалғыз басты әйел үшін барлық қиыншылықтарға төтеп беруге және баласын асырап бағуға тура келеді. Күндердің күнінде баласын үйіне тастап, біраз уақытқа сыртқа шығуына мәжбүр болады. Алайда үйде нәресте мен ақ тышқан қалады.
Арада біраз уақыт өткен соң әйел үйіне оралады. Есіктің алдында аузы-басы қанға боялған ақ тышқанды көргенде зәр-иманы қалмай, аласұрып, ақ тышқанға бас салады. Сөйтіп, тышқанды өлтіріп тастайды. Дәл сол мезетте ішкі бөлмеден нәрестенің дауысы шығады. Анасы жүгіріп барып қараса, бөлменің ішінде бесікті, бесіктің ішіндегі нәрестені және нәрестенің қасында паршаланып жатқан жыланды көреді...
