Тұғыры биік тәуелсіздік эссе

Қазақта би болмаған» дейтіндердің аузына біржолата құм құйылды. Олай дейтініміз, көнеден келе жатқан ұлттық «Қара жорға» биі әйгілі Гиннесстің рекордтар кітабына алтын әріптермен жазылды. Ғасырлар қойнауында қалып, бертін келе арамызға қайта оралған осынау би үлгісі бүгінгі ұрпақтың орындауында тіпті жандана түскендей. «Қытайдағы ұлтжанды қандастарымыз 10 мыңдай адамның басын қосып, «Қара жорғаны» бір деммен орындап шығыпты» деген хабарды ел-жұрт бірден іліп әкетті. «Қара жорға» болмаса, тойдың сәні келмейді» демекші, бүгінде қазақтың көп жиындары мен той-томалақтары осы бір ерекше, ғажап бисіз өтпейді. Әйтсе де біз көп жағдайда өзіміздің түп-тамырымызға үңіле бермейміз. Соның салдарынан қаншама құндылықтарымызды күнделікті игілігімізге пайдалана алмай отырмыз. Себебі бүгінгі қазақтың баласы кешегі өткен тарихына мұражайлық экспонат ретінде қарайтын сияқты. Осылайша, бізде ұлттық мұраларымызды экзотика ретінде ғана қабылдау қалыптаса бастады. Десек те, мұндай қасаң қағидаларды өзгертіп, ұлттық өнерге деген жаңаша көзқарас қалыптастыруға әбден болады екен. Мұны 10 миллионға жетер-жетпес қазаққа «Қара жорғаны» серпіле билеген әлгі 10 мың биші дәлелдеп бергендей. Еліміздің басына екіталай күн туғызған сонау бір зар-заман нәубет жылдары қазақ қазақ болғалы бергі рухани байлығымыздан кәдімгідей ажырап қалдық. Қылышынан қан тамған Кеңес өкіметі де қазақтың небір жауһар дүниелерін өз қолымен жоюға тырысып-ақ бақты. Әйтсе де жылдар өте келе етек-жеңін жиған Алаш жұрты Тәуелсіздік алғаннан кейін шетте шашылып жүрген қандас бауырларын азат шаңырақ астына жинап, біріктіре бастады. О баста «оралман» деген атқа ие болған қандастарымызбен бірге бірте-бірте ұлтымыздың сан жылдар бойы жоғалып кеткен құндылықтары, салт-дәстүрлеріміздің кейбір нұсқалары мен өнері ортамызға қайта оралып, сәнін беріп әрі мәнін ұқтыра бастады.Бөркімізді аспанға атқызған «Қара жорға» да атамекеніне оралған қазақтармен бірге келген мол қазынамыздың бірі еді. Енді, міне, сол мұрамыз мерейімізді үстем етіп отыр. Әдетте әр халық өзінің бір өнерімен өзгелерден ерекшеленіп тұрады.

Я родилась в Республике Казахстан, в городе (ПИШИ СВОЙ ГОРОД). По национальности (СВОЯ НАЦИОНАЛЬНОСТЬ). Живу с папой, мамой, старшей сестрой, двумя бабушками и тетей. Казахстан для меня и моей семьи является родиной.Никто не возьмется перечислить всего того, что стоит за этим емким словом - Родина. Родина! Это слово с детства знает каждый. Родина-это то место где я родилась, где я живу со своими родными, со своими друзьями. Я люблю свою Родину. А любить Родину - значит жить с ней одной жизнью. Через всю жизнь люди проносят любовь и особое чувство к тем местам, где родились, где протекает их детство и юность. Я горжусь тем, что живу в стране, где надежно воцарились мир и стабильность.Казахстан – это страна, которая имеет прекрасные природные достопримечательности. Природа Казахстана весьма разнообразна: горы, степи, леса, пустыни, реки и озера, где водятся невероятное количество видов животных, птиц и рыб.Обычно не удивляешься тому, что видишь каждый день, что давно знакомо тебе. Но стоит побыть неделю – другую на чужбине и вернуться в родные края, как ты уже совсем иными глазами смотришь вокруг, радуешься каждой знакомой с детства веточке. Живописные горы, покрытые лесом, скалы, озера, изумрудные луга, ключи со студеной водой, веселые журчащие ручьи.Однако жемчужиной Казахстана является Боровое, настоящий оазис в море песка. Трудно найти слова, чтобы описать красоту Борового это все надо увидеть своими глазами. Боровое прекраснее любой сказки. Сочетание гор, хвойного леса и голубых озер создает уникальную красоту.