Нұрсұлтан тек өз сыныбындағы ғана емес, мектептегі ең үздік окушының бірі болды, сабақты зор ынта-ықыласпен оқыды. Ол өзінің аса күштарлығын білетін ағайын-туыстары әкеп берген кітаптардың бәрін оқып шығуға жан-тәнімен кірісті. Жас кезінде Іле Алатауының баурайында жазғы демалыс күндерінде әкесіне көмектесіп жүргенде түнгнық жұлдызды аспан астында жанган алау манына түнеген романтикалық сәттері де болды. Әке-шешесі осы өлкеде ежелгі заманда өмір сүрген бабалардың берік түп-тамырынан сыр шертетін саликалы әнгімелер айтып, жан-дүниені тербейтін әндер шыркайтын, Кез келген қазак білмеуі ұят саналатын жеті ата туралы айтылатын, Үрпақтан ұрпаққа жалғасып, қазақтың өткені мен болашағын жалғап келе жаткан халықтын осы бір ауыр, бірақ үйлесімді тіршілігінің мәнгі және аса мәнді екенін сезінетін, Ол, әсіресе, ежелгі аныздар мен бабалардың наным-сенімдері туралы үлкендер айтатын әнгімелерді ықыласпен тындайтын. Кейінірек Нұрсұлтан Назарбаев өзінін кітаптарынын бірінде былай деп жазды: «Кейінгі кезде өзінің «пролетарлық» тегімен көкірек қағу баска бір нәрсенің салқынымен алмасты: кайткенде де өз тегінен «аксүйектік» касиет іздеп табу етек алды. Ондай біздің тұқымда болған емес. Мен - қойшылардың ұлымын, немересімін және шөбересімін. Демек, ешкандай аксүйектер әулетінен емеспін. Менің ата-бабаларымның бәрі де Алатау баурайында өмір сүрген».

Бауырласқан тәніміз,

Бұзылмаған антымыз.

Кең даланың ежелгі,

Қазақ дейтін халқымыз.

Өзге ұлттай біздің де,

Бар дәстүр мен салтымыз.

«Ұлттық дәстүр» ұғымы – бүгіңгі күнде өмірде жиі қолданылатын,

екінің бірінің аузынан түспейтін сөз. Алайда, оның мәні мен мазмұнына

сол екінің бірі жете-бара бермейтіні мәлім. Содан болар, дәстүр сөзін әркім

өз таным-түсінігіне қарай орынды, орынсыз қолдана беретіні байқалады.

Шындап келгенде, дәстүр жөніндегі қазақы таным-түсінікпен сорпасы қосылмайтын, үйлесімі жоқ, шолақ қайырым, келте түйін жасайтындар да аз

емес.

Салт-дәстүр дегеніміз, белгілі бір ұлтты құрайтын халықтың ата-бабаларының халық болып қалыптасу жолындағы бүкіл тіршілік тәжірибесінен

сан ғасырлар бойы тірнектеп жинап, сұрыптау тезінен өткізіп, бір жүйеге

келтіріп, қалыпқа түсірген өмір сүру салты, заңы. Оған басқа ұлттың ортақтығы жоқ.

Ұлтымыз қашан да баласының рухани жағынан бай болуына аса көңіл

бөлген. Халқымызда «Балаңды өз тәрбиеңмен тәрбиелеме, өз ұлтыңның

тәрбиесімен тәрбиеле» деген нақыл бар. Сәби дүниеге келгеннен бастап,

оның ойлы, дене бітімінің дұрыс қалыптасуына, ақыл-ойының жетілуіне қазағымыз баса назар аударған. Кішкентайынан бала бойына адалдық, әділдік,

мейірімділік, адамгершілік сияқты бар ізгі қасиеттерді сіңіруде халықтық

педагогикасының мәні айрықша. Ұлтымызбен бірге жасасып келе жатқан  мол мұраларымыздың құндылығына ешкім дау айта алмас.

Өсіп келе жатқан ұрпақтың ата-анасы осы ілкіден қалыптасқан әдетғұрып, ұлттық салт-дәстүрлі тәжірибені қолға алса, ұлттық мінез, ата-баба  дәстүрі де жаңғыра түседі.

Объяснение:

Сүйінбай Аронұлы-(1815,Алматы облысы Жамбыл ауданы Қарақастек ауылы-1898сонда қайтыс болған.)-айтыс ақыны.Арғы атасы Күсеп Жиенқұлұлы-(1701-1791)жауынгер ақын,жыршы,күйші,қобызшы болған.Сүйінбай айтыскер ақындығына қоса эпикалық жырлардың асқан шебері болған.Елдік мұрағатты көксеп,бастарын бәйгеге тіккен Өтеген,Қарасай,Сұраншы,Саурық батырлар туралы көшелі жырлар шығарған.Ал,Қатаған ақынмен,Тезек төремін арадағы айтыстары айтыс өнерінің тамаша үлгілері болып табылады.Сүйінбайдың шешендік тапқырлықтары,ғибратты нақылдары,сондай-ақ әлеуметтік-психологиялық сықақ өлеңдері оның заманы мен қоғамына белсене араласып отырған сергектігін білдіреді.

Объяснение: