Ол XIV-XVII ғасырларда Алтын Орда дәуірінде қазіргі Қазақстан территориясына қоныс аударған жергілікті түркі тайпаларының тілі ретінде қалыптасты [2]. Ол 17 ғасырдың ортасында қыпшақ-ноғай кіші тобының басқа тілдерінен толығымен бөлініп шықты [3].
Қазақ тілінің айрықша ерекшеліктеріне «m-b-p» және «n-d-t» фонемаларын кезектестіріп, түрік тіліндегі жалпы сөздердегі «ch» және «sh» фонемаларын «sh» және «s» -мен алмастыратын қыпшақ-ноғай тармағы жатады. сөздегі орны бойынша, сонымен қатар басқа топшалардың тілдерімен салыстырғанда, парсы және араб тілдерінен алынған қарыздар
Қазақ ұлттық мәдениетінің ең байырғы, аса құнды салаларының бірі - қолөнері, оның ішінде ою өрнек болып табылады. Ою өрнектер әсемдікпен, сәнділіктің белгісі ғана емес, сонымен бірге халықтың арман- ойының, тілек мүддесінің нышаны, осы тұрғыдан алып қарағанда ою өрнектің мазмұндылық ерекшеліктері сан алуан. Бүгінгі ұрпақ өзінің ұлттық сезімдерін, өнерін жоғалтпауы қажет. Өнер адамға жақсы әсер ететін және оны тәрбиелейтін нәзік дүние.Оның құндылығы орасан зор. Сонау жазу-сызу шыға қоймаған ерте заманда адам өз ойын тасқа , сүйекке, ағашқа ойып, қашап түсіріп отырған. Қазіргі қолөнер саласындағы «сүйек ою өнері», «ағаш ою өнері» деген сөздер сол ерте заманда қалыптасқан ұғымдар.
