Чому, наливаючи кислоти в ємкості, необхідно тримати їх так, щоб етикетка була зверху?

Заттың көрінетін және ультракүлгін аймақтағы сапалық және сандық талдау негіздері. Молекулалық жүйелердің (молекулалар, иондар, ассоциаттар және т.б.) сіңіру спектрлері спектрдің көрінетін және ультракүлгін (УК) аймақтарында айқындалады және олар заттың химиялық қасиетін анықтайтын сыртқы валенттік электрондардың қозуымен байланысты. Мұқият жүргізілген тәжірибелердің нәтижесінде электрондық сіңіру спектрі, мына құрылымдағы молекулалар тобымен анықталады: жеке және қос байланыстармен (σ-және π-электрондар), атомдар тобымен, оның арасында электрондық жұбы бөлінбеген атомдар да бар (π-электрондар).

Молекуладағы электрондардың

Кислотами называются сложные вещества, состоящие из атомов водорода и кислотных остатков
В теории Льюиса (1923 г.) на основе электронных представлений было ещё более расширено понятие кислоты и основания. Кислота Льюиса — молекула или ион, имеющие вакантные электронные орбитали, вследствие чего они принимать электронные пары. Это, например, ионы водорода — протоны, ионы металлов (Ag+, Fe3+), оксиды некоторых неметаллов (например, SO3, SiO2), ряд солей (AlCl3), а также такие вещества как BF3, Al2O3. Кислоты Льюиса, не содержащие ионов водорода, называются апротонными. Протонные кислоты рассматриваются как частный случай класса кислот.

Основание Льюиса — это молекула или ион быть донором электронных пар: все анионы, аммиак и амины, вода, спирты, галогены.