ответ:Адным з прыцягальных і захапляльных вобразаў паэмы "Новая зямля" з'яўляецца вобраз дзядзькі Антося. Дзядзька Антось — увасабленне сілы і таленту простых людзей з народа. Вызначальнымі яго рысамі з'яўляюцца бязмежная дабрыня, спагадлівасць, шчырасць, ветлівасць, дапытлівасць, лёгкая іронія ў стаўленні да жыццёвых праяў. Яны раскрываюцца ва ўчынках, паводзінах героя і нават яго партрэтнай характарыстыцы:
Ён невысок, не надта ёмак,
Ды карчавіты і няўломак,
А волас мае цёмна-русы,
І зухаўскія яго вусы
У меру доўгі, густаваты,
Угору чуць канцы падняты;
А вочы шэры,невялічкі,
Глядзяць прыветна, як сунічкі,
Але раптоўна і адразу
Не расчытаеш іх выразу:
То смех, то хітрасць з іх бліскае,
То дабрата, але якая!
Антось — камунікабельны, цікаўны да ўсяго чалавек. Варта прыгадаць ягоныя мімалётныя знаёмствы з "вакзальным сторажам" са Стоўбцаў або з Грышкам Верасам з Вільні, які, як і дзядзька, гатовы дапамагчы незнаёмаму чалавеку ў бядзе. Асабістае жыццё дзядзькі Антося склалася не вельмі ўдала: не знайшлося "ні ўдоўкі-любкі, ні дзяўчыны, каб палучыць дзве палавіны, каб разам шчасце здабываць і поруч долю падзяляць". Наста, якую шчыра кахаў, здрадзіла яму і выйшла замуж за другога. Аднак Антось не замкнуўся ў сабе, не ачарсцвеў да людзей, не стаў ссохлай галінай на дрэве жыцця. Наадварот, ён, як ніхто іншы з герояў паэмы, цікавіцца жыццём ва ўсіх яго праявах. Больш за тое, ён зрабіўся найлепшым прыяцелем братавых дзяцей, якія, адчуваючы дзядзькаву дабрыню, шчырасць і павагу да іх, цягнуцца да яго з усёй сваёй дзіцячай непасрэднасцю. Дзядзька Антось для дзяцей — самы галоўны дарадца, суддзя і настаўнік, які вучыць іх разумець вялікую, таямнічую і прыгожую кнігу прыроды. Калі ж Антось часам і спрачаўся з дзецьмі, то "як роўны з роўнымі трымаўся". Ды і сама Антосева натура чымсьці яшчэ па-дзіцячы наіўная і шчырая. Дзядзька Антось ахвярны чалавек, які ўмее жыць дзеля іншых. Фактычна на ягоных плячах ляжыць уся братава гаспадарка і выхаванне дзяцей. Але нават і пробліску незадаволенасці не выказвае герой твора. Праца для яго — такая ж натуральная з'ява, як штодзённы ўзыход сонца. Праца корміць Антося і дае яму сілу і натхненне. Таму ён "заложна і цярпліва ў зямлю ўкладваў свае сілы", таму:
Што ні замысліць, то ўсё зробіць,
І так прыгоніць, так аздобіць,
Што і для вока нават міла.
І ўсё выразна гаварыла,
Што ён не толькі гаспадар,
Але й прыроджаны штукар,
Якіх на свеце не так многа.
Антось паўстае перад намі як чалавек чулай і шырокай душы, які жыве ў міры і згодзе з людзьмі і прыродай. Калі ён трапляе ў Вільню, то шумны і мітуслівы горад выклікае ў ім пачуццё нейкай варожасці, разгубленасці і бездапаможнасці. Яму, які ні хвіліны ў жыцці не прасядзеў склаўшы рукі, гарадскі "вэрхал" здаецца непатрэбным. Яшчэ больш узрастае ў ім гэта пачуццё пасля знаёмства з бессаромнымі чыноўнікамі ў зямельным банку. І на чыноўніцкую пагарду да простага чалавека, хай сабе і ў думках, ён адказвае панам сваёй пагардай: "Няхай цябе водзяць сляпога, як водзіш ты за нос другога". Горад з яго вузкімі і крывымі вулкамі, грукатам, мітуснёй, адсутнасцю прыветлівых твараў і пагардаю панства да простага чалавека выклікаў у дзядзькі Антося моцны выбух злосці. Аднак той жа Антось, гледзячы на горад з Замкавай гары, любуецца яго забудовай, але ж найбольш раздоллем далёкіх палёў, палоскамі нівак. І ў гэтым — уся вольналюбівая натура Антося: горад, штучнае ўтварэнне, бянтэжыць яго, бо абмяжоўвае "палёт думак". Антось жа прывык да "палёў, задумаю спавітых", дзе адчуваў сябе гаспадаром. І наўрад ці атрымаўся б вобраз Антося такім жывым і праўдзівым, калі б герой быў паказаны ў няспыннай сялянскай працы. Старонкі паэмы, прысвечаныя дзядзьку Антосю, як і тыя раздзелы, дзе свет паказваецца ва ўспрыняцці дзяцей, — адны з самых запамінальных і прачулых.
Объяснение:
Как часто в жизни мы, не задумываясь, раним других. Как много может одно доброе слово, один сострадательный поступок. Возможно, именно эту идею хотел донести до читателя Паустовский рассказом «Теплый хлеб».
Главный герой рассказа, Филька по прозвищу «Ну тебя!», — мальчишка с очень непростым характером. Филька недоверчив, несговорчив, всем грубит, даже старенькой бабушке. До поры до времени его грубости сходят ему с рук, но только до тех пор, пока мальчик не обидел раненого коня, любимца всей деревни.
Конь был ранен на войне, много работал, и его все подкармливали, чем могли. Однако Филька и с конем обошелся грубо и неласково, ударив бедное животное по губам, когда конь потянулся за филькиным хлебом. Волшебные силы наказали злого мальчишку, а разом с ним и всю деревню: посреди начавшейся было теплой весны налетел лютый мороз. Замерзла река, невозможно стало запустить мельницу, а для деревни это грозит настоящим голодом, потому что запасы муки у жителей подошли к концу.
Природа ответила людям на злобу и черствость! Люди недоумевают, за что их постигла такая кара, один только Филька знает, что он виноват, он обидел ни в чем не повинное животное. Как исправить ошибку, как вернуть тепло в деревню? Мальчишка понимает, что он мал и слаб, чтоб воевать против лютой стихии, однако и выбора у него нет. Филька решает, что должен расколотить лед и дойти до воды, чтобы запустить мельницу.
На мальчику приходят соседские ребята, а там и старики, и женщины. Природа сжалилась над жителями деревни: чем ближе подбираются они к воде, тем теплее становится воздух. Наконец, заработала мельница, намололи муки, а в деревне так вкусно запахло теплым хлебом.
Полный раскаяния Филька идет просить прощения у коня. По сути, и лед он колол, и тепла ждал только ради того, чтобы попросить прощения, чтобы угостить коня хлебом. Конь, напуганный поведением мальчика, сначала боится, но потом все же принимает угощение, и Филька счастлив. Таким образом происходит трансформация характера главного героя: Филька одерживает победу над собственным эгоизмом, жадность уступает место щедрости и открытости.
Наверняка главный герой рассказа вынес для себя важный урок из этой истории. Скорее всего, впредь он будет добрее к окружающим. Филька понимает теперь, что все в мире взаимосвязано, и один плохой поступок может привести к тяжелым последствиям для многих, равно как и один добрый поступок может многое
Объяснение:
...
