Ыбырай Алтынсарин (шын аты — Ибраһим, 1841—1889) — қазақтың аса көрнекті ағартушы-педагогы, жазушы, этнограф, фольклоршы, қоғам қайраткері.
Ыбырай Алтынсарин қазақ халқының ағартушылық тарихында және ұлттық мектебінің қалыптасуында терең із қалдырған тұлға. Ол 1841 жылы қазіргі Қостанай облысының аумағында дүниеге келген. Әкесінен ерте айырылған ол атасының - белгілі би және старшын Балқожа Жаңбыршиннің қолында тәрбиеленді. Ыбырай бала кезінен бастап білімге және өз бетінше оқып білуге бейім екенін байқатты. Көп оқыды, Ресей қоғамының білімді адамдарымен жиі араласып тұрды. Орынборда оқып жүрген кезінде шығыстанушы ғалым В.В Григорьевпен жақын танысып алды. Ол өзінің бай кітапханасымен Ыбырай Алтынсариннің еркін пайдалануына рұқсат етті. Білімге құштар жас бос уақытының бәрін де сол кітапханада өткізді. Білген үстіне біле түссем деген құмарлық пен өз халқыма неғұрлым көбірек пайда келтірсем деген абзал арманға ұмтылыс жас Ыбырайдың өмірлік кредосына айналды. Өзінің мінез-құлқы жағынан қарапайым әрі еңбексүйгіш еді, көп оқыды, өзге халықтардың қол жеткен табыстарын неғұрлым көбірек біле түссем деп армандады. Алған білімін өз халқының пайдысына асыруға талпынды.
Объяснение:
Гринева, который не сумел сказать всей правды на суде, чтобы не запятнать чести капитанско дочки Маши Мироновой. Свой рассказ-исповедь он адресует потомкам. Жизнеописание Гринева является основой хроникального сюжета романа. Формирование личности Гринева — это непрерывная цепь испытаний чести и порядочности молодого дворянина.
В начале повествования перед нами недоросль, затем молодой офицер, совершенно не готовый к жизни. Нравственный потенциал героя раскрылся во время Пугачевского восстания.
Но самым главным нравственным испытанием явился для Гринева выбор: подчиниться решению генерала остаться в осажденном городе или откликнуться на отчаянный крик Маши «вы один у меня покровитель заступитесь за меня, бедную!» Человеческое начало взяло верх и Гринев уезжает из Оренбурга, чтобы Машу.
Широта проблематики выводит «Капитанскую дочку» за пределы только исторического романа. Мне думается, что исторические события здесь служат фоном для развертывания романа-притчи о чести и долге, недаром эпиграфом к роману стала пословица.
Береги честь с молоду». Отношение к капитанской дочке Маше Мироновой стало в романе критерием оценки честности, порядочности. Отношение к чести и долгу развело Гринева и Швабрина. Честность Гринева привлекла к нему Пугачева, понятие о чести и долге Машу Миронову — капитанскую дочку — от бесчестья. Поэтому, я думаю, А. С. Пушкин и назвал роман «Капитанская дочка».
