Майқы би Төбейұлы 1105-1225 жылдар шамасында ғұмыр кешкен қазақ халқының төбе биі болған. «Түгел сөздің түбі бір, түп атасы майқы би» дейтін қанатты сөз арқылы атадан балаға таралып келе жатқан Майқы би бабамыз түйінді даналы сөздің де, би біткеннің де көш басшысы болса керек. Тарихи деректерге қарағанда, ол бір ғана емес бүкіл түркі тұқымдас халықтардың бас биі болғанға ұқсайды. Сондықтан да оны түрік тұқымдас елдер әсіресе татар башқұрт қарақалпақ өзбек халықтары бас биіміз деп санаған.
Ежелгі шежіре бойынша екі Майқы би болған тәрізді. Белгілі жазушы Балғабек қыдырбек ұлы бұл жөнінде былыай жазады «Артына өлтірмейтін сөз қалдырған-сол 12 ғасырда өмір сүрген Майқы ма? Көне көздерден ата баба, жеті пұстыдан қалған шежірелерге келсек өазаақта екі Майқы болғаны байқалады. Оны екіншісі осы мақаланың авторының өзімен санағанда 41 атасы, яғни Шыңғыс заманындағы билік құрған Майқы. Егер біздің қолымыздағы атадан балаға мұра болып, дүниедегі ең ардақты құжаттай құрметтеліп рыжатталып келе жатқан әулет шежіресін тілге тиек етер болсақ 12 ғасырда жасаған Майқы өзін ұлы жүз санайтын біраз қазақтың атасы. Жалманбет ақ үйсін, жарықшақ қара үйсін, түркештің сары үйсін әкесі, Бәйдібектің атасы.
Ақ ұлы Майқы іштен бір аяғы кем туғанда, ақсап жүретін адам болған. Туа кембағал адамға төрт мүшесінің бірі кемістіктен майып аты берілген. Кейін қатарынан асып туған басында бағы, астында тағы бар, яғни шыңғыс ханның оң тізесін басқан адамды қазақта Майып деп атауға аузы бармай, бұрын өткен, аяқтыға жол ауыздыға сөз бермеген, қаусырма жақ, қызыл тілге келгенде алдына жан салмаған – осы Майыптың 18 бабасы – Майқының атымен атап кеткен. Демек, 12 ғасырда жасаған Майқы (Майып) мансап иесі бірақ, сөз иесі емес. Бұдан, әрине, Майқының қазақ халқының алдында өткен еңбегі, мансапты дулы- бас уәзір болғандығын жоққа шығаруға болмас. Ал артына ел аузында сөз қалдырған ел билеген көсем, басына сөз асырмаған Майқы мән баласы. «Арғы атам Абыл, Қайыр, Бақ, Таң, Пәр, Мән» деп жамбыл жырлаған Абыл, Қайыр, Бақ, Таң Пар мән- міне, бұлар Майқының аталары – Жамбылдың да бабалары.
Майқы жастайынан ақсақ болды. Сондықтан да болар Майқы атанғаны және оның 18-атасының да есімі Майқы болған. Шыңғыс ханның замандасы әрі кеңесшісі. Ел оны ең беделді адам, әулиедеп те атаған, себебі, ол ел тағдыры мен оқиғаларды болжай білген. Шыңғысханның ұлы Батысқа жорыққа аттанған кезде әскерінің оң қанатын сеніп тапсыратын болған. Абай Майқы биді 12 бидің санатына қосқан, сонымен бірге ол 1206 жылы Шыңғыс хан моңғолдардың ханы болып сайланған кезде құттықтауға барған 12 ханның бірі көрінеді.
Аңыздар бойынша, ноғайлықтар көшіп, Орманбет би қайтыс болған соң, Майқы би қазақтарды үш жүзге бөлген екен. "Жүз" деген сөз араб тілінен аударғанда "бөлім" деген мағынаны білдіреді. Үйсіндерді "Ұлы жүз", Қабанүлы Болатқажы бастаған бөлікті "Орта жүз", Алшын бастаған бөлікті "Кіші жүз" деп атады. Ноғай хандарының бірі — Ахметті (Алаша хан) үш жүздің ханы етіп сайлады. Бұл бірлестікке барлық 40 рудың өкілдері енген және әр бөлімге айырма белгісі берілді. Сірө, "Кіші жүзді найза беріп жауға қой, Орта жүзді калам беріп дауға қой, Ұлы жүзді таяқ беріп малға қой" деген мәтел сол кезде шықса керек. Сондай-ақ, барлық 40 рудың өкілдеріне де өзіндік айырма белгілері берілген. Үйсіндерге — "жалау", арғындарға — "көз"... Олар (таңбалар) тасқа қашалып салынды. Бұл тастар тарихта "Майқы таңбасы" (Майқы белгілері) немесе "Нұра таңбасы" (Нүра белгілері) деген атпен қалды. Мүның соңғысы жердің атауына байланысты қойылған. Оның көп баласы болған.
Майқы би жүздер арасында болып жататын қызу айтыс-тартыстар мен дау-дамайларға да қатысып жүрген. Ол әрқашан халықтың шешендік сөздері мен мақал-мәтелдеріне сүйене сөйлеген. Ол халық бірлігін бәрінен де жоғары қойған. "Бірліксіз — тірлік жоқ" деген аталы сөз де Майқы бидің аузынан шыққан. Майқы бидің пікірінше, мемлекеттік бірлестіктер халықтың салт-дәстүрі мен әдет-ғұрпы бойынша басқарылуы тиіс. Ұмыт болған дәстүрлердің де өзіндік мән-мағынасы бар. Оны қазақтар ғана емес, татарлар, башқұрттар, қарақалпақтар, өзбектер де өз биіміз деп есептеген. "Түгел сөздің түбі бір, түп атасы — Майқы би" деген нақыл бар. Майқы би ұзақ ғұмыр сүріп, 120 жасында қайтыс болған.
немало времени с тех пор , как минуло самое страшное испытание для нашей страны - Великая Отечественная Война, но в нашей памяти и сердцах до сих пор живы те события, о которых мы много наслышаны.
Как не печально, но наши прадеды , вернувшиеся с войны , оставляют нас . Колонны их на 9 мая изрядно поредели , так как же нам помнить героический их поступок? Как не забыть?
Слава тем писателям и поэтам, которые навсегда увековечили их подвиги !
Для меня самые яркие впечатления о войне - это стихи , наполненные радостью победы, мольбами о патриотическими призывами.
Перелистывая томики стихов , написанные в годы Великой войны , воображение рисует ужасные картины , полные детских криков и стонов раненных . А сколько таких поэтов пали на поле боя, не донеся до нас своих творений ? Никого не война проклятая ! Но их стихи и песни , написанные на стихи - вечный литературный памятник!
Именно с этими стихами и песнями шли наши солдаты в штыковую, били врага с песней на устах.
Достаточно вспомнить только " Тёмную ночь", " В лесу прифронтовом" - это и есть , настоящее искусство , пропитанное окопной пылью и тоской по дому.
Нет такого дома, к которому не постучала бы в дверь война. Нет такой матери, которая не хранила бережно измятый треугольник письма. Солдаты писали не только о своей грусти по дому, но и переписывали стихи и присылали их родным. Одним из таких стихотворений был стих Симонова " Жди меня " . Это стих посвящение всех любимых женщинам , ждущих своих мужей , парней домой. " Жди меня" солдаты шептали, как молитву. Увидело свет это творение в 1941 году и сразу стало любимым для наших солдат. Его бережно вырезали из газет , хранили в нагрудном кармане, подшивали к гимнастёрке . Неоднократно находили этот окровавленный и измятый газетный обрывок у убитых солдат. Значит это было для них важно , значит имело смысл.
Но не только грустил наш солдат , бывали и минуты радости, ведь как то надо было поддерживать свой боевой дух. И тогда появлялись стихи, а потом и песни " Смуглянка" , " Самовары - самопалы" и многие другие.
Если уж наш родной русский солдат вдохновлялся поэзией , то значит нам нужно бережно хранить эти строки в своей памяти !
И пусть я не умею слагать красивых стихов , но я своими стихами хочу показать своё уважение с тем военным годам, которые нам должно чтить и помнить !
Пусть немало минуло лет ,
Как с войны вернулся ваш дед
Ты 9 мая не жди,
А возьми ему позвони !
Не вздыхай у постели его ,
Что по третьему разу одно,
Что рассказов опять череда
Ты ведь слышал их только вчера!
Поклонись , обними его !
Поддержи за родное плечо
И у глаза слезу утри
И прощение за всё попроси!
