Поскольку необходимо будет потом доказывать справедливость этого определения примером их текста, подумайте, какое значение автор текста вкладывает в это понятие(это тезис).

2. Привести 1 аргумент с пояснением (1 стихотворение, возможна цитата в кавычках).

3. Привести 2-й аргумент с пояснением(2 стихотворение, возможна цитата в кавычках).

4. Заключение (подвести итог своим размышлениям. Подтвердился ли тезис?)

герасим был умным человеком он все понимал, хоть быз немым. все, кто был при дворе, были ничтожны, они пытались выделиться из толпы, сделать что-то плохое, оскорбить, обидеть, подставить. а герасим был порядочным, простым деревенским человеком, который никому не желал плохового, даже если этот человек ему не нравился. это доказывает его поступок с му-му, он по приказу утопил собачку, по-другому не мог поступить, он ее любил, но соблюдал порядки, именно поэтому его можно назвать самым замечательный лицом!

Васiль быкаў  незагойная рана  мiнаюць часiны - знiкаюць руiны,  злятаюць з палёў груганы.  i толькi ў сэрцах , не сцiхаюць незагойныя раны вайны.  мiхась васiлёк  буяе над абшарамi сцюдзёны асеннi вецер, змятае пад прызбы пажоўклае лiсце, гайдае мокрае галлё ў садку. гарэзным свавольнiкам выскаквае ён з-за вуглоў на цесны панадворак, цярэбiць саламяную страху хлеўчука, нiбы дурэючы, тузае па тэклiнай спiне блытаныя махры яе хусткi. ад ветру i холаду ў старой макрэюць запалыя вочы, яна раз-пораз выпростваецца i, прыставiўшы да чурбана выслiзганае тапарышча, ражком хусткi выцiрае слёзы. потым яна стомлена ўздыхае i акiдвае позiркам тыя некалькi паленцаў, што ўжо адсечаны ад жардзiны. жанчына вельмi стамiлася, а насекла столькi, што не хопiць i разу прапалiць у печы. спачыўшы з хвiлiну i аддыхаўшыся, яна зноў прыступае нагой на тую жардзiну i ўзмахвае вышчарбленай сякерай.  над пустым бульбянiшчам тэклiнага агароду, над недалёкiм выганам i дарогай, што, узбегшы на ўзгорак, хаваецца ў шэрай далечы, марудна паўзе восеньскi адвячорак. некуды спяшаюцца iмклiвыя пакудлачаныя хмары ў небе, за хатамi ў вёсцы трывожна бляе авечка i недзе разважна гяргечуць гусi.  тэкля сячэ, адпачывае ў кароткiх перапынках i ўвесь час азiрае дарогу. вiдаць па ўсiм, што яна кагосьцi чакае, i гэтае чаканне адбiткам тугi i надзеi свецiцца ў яе слязлiвых вачах.  нарэшце на пагорку з'яўляецца iмклiвая постаць веласiпедыста, i тэкля па нейкiх адной ёй вядомых прыкметах пазнае ў iм калгаснага пiсьманосца. веласiпедыст наблiжаецца абочынай дарогi, потым унiзе, пад пагоркам, злазiць з машыны, выводзiць яе з калдобiн i зноў сядае, локцем адкiнуўшы на спiну цяжкую сваю сумку.  па меры яго наблiжэння старую ўсё больш ахоплiвае нецярплiвасць. яна кладзе сякеру i з незагароджанага двара выходзiць на гразкую вулiцу. рукi яе неспакойна блукаюць па грудзях, без патрэбы абмацваюць свiтку, твар зморшчыўся ў пак