Составьте 10 во про Алые Паруса по 2 главе

О Ахилле автор говорит: быстроногий, богоподобный, постоянные эпитеты для Гектора: коней резвых укротитель, божеский, осветленный. Ахиллу было предсказано долгую мирную жизнь или смерть на войне, но он уходит на войну, так как выбрал короткую но славную жизнь. Гектор - троянский вождь, главный защитник города, он убежден в справедливости своего места на войне. Оба герои погибают в борьбе.

И Гектору и Ахиллу присуща доблесть, страстное желание победить и прославиться. Оба они мужественные, сильные, на их счету много подвигов и побед. Они являются достойными противниками, ведь автор сравнивает Ахилла - соколом и Гектора с орлом. Черты характера Ахилла: мужество, сила, справедливость, эгоизм, чувство собственного достоинства, чувство героической чести, месть, благородство, жестокость. Гектору присущи мужество, человечность, жертвенность, благородство, добросовестность, сдержанность, нежность, верность. До черт, характеризующих обоих, следует добавить их набожность. Ахилл обращается к богам, в частности к Зевсу. Гомер часто подчеркивает набожность Гектора.

Ахилл - любимец богов, - доблестный воин, его отвага не знает границ. Он верный товарищ, искренний и честный. Вместе с тем он нетерпеливый, неудержимый в своем раздражении, вспыльчивый и гневный. Очень чувствителен в вопросах чести: после обиды он отказывается продолжать войну, отвергает попытки примирения, хотя это приводит к тяжелым последствиям для войска - гибнут ахейцы. После гибели своего друга, одержимый жаждой мести, он идет на бой с Гектором, ослепленный гневом после победы он издевается над его телом. С другой стороны, герой скучает по своему другу, горько рыдает у матери, сочувствует отцу Гектора. Мы видим в сердце Ахилла душевное противостояние между благородством и местью.

Мужество Гектора - это результат и преобладание разумной воли. Как никому ему знакомо чувство страха, но несмотря на это он все же научился быть настоящим бесстрашным воином. Гектор с грустью в сердце оставляет родителей, сына с женой, потому что он безгранично верен долгу - защите Трои. Лишенный богов, он отдает свою жизнь за родную землю. Гектор человечный. Он ни разу не упрекнул Елене, прощает брату и не испытывает ненависти к ним, хотя они были виновниками Троянской войны. В словах Гектора нет пренебрежения, превосходства. Он обращается к Ахиллесуфввц как равный к равному, Ахиллес же проявляет полное пренебрежение к противнику. Человечность Гектора и чрезмерная гневливость Ахилла - различие между героями Гомера.

Ахилл и Гектор - настоящие герои своего времени. Для древних греков они были идеальными воинами, героями и людьми

Ёсць старая, як свет, ісціна: мінулае павінна вучыць нас, як жыць сёння. I хто гэтага не ўсведамляе, асуджаны на нябыт. Пароль неўміручасці, гарантыя і падмурак будучага -памяць пра мінулае, веданне яго. Галоўны герой рамана М. Зарэцкага «Вязьмо» Сымон Карызна так усведамляе свой крах і трагедыю: «Няма мінулага ў мяне... разумееш? Будучыня - глупства, а галоўнае - мінулае... Звычайна кажуць іначай, а ў мяне, наадварот, акураттак... Няма на што абаперціся, каб ступіць у будучыню... Няма падставы, які кажуць, будучыні...»«Знішчыць нашы ўсе сляды, каб не ведалі і ўнукі, хто такія іх дзяды» - такі «вір ашукі» ўсіх заваёўнікаў, што ішлі «мілы край наш зваяваць» (Якуб Колас). Любая таталітарная сістэма таксама ставіць на мэце «нашы скарбы апаганіць, душу вынесці на здзек». I вынішчэнне душы найперш пачынае з вынішчэння памяці народа, з разрыву самых моцных повязяў паміж вякамі і пакаленнямі.«Хто згубіў памяць - згубіў усё», - папярэджвае нас У. Караткевіч. Даследчыкі сівой мінуўшчыны бачаць сваё прызначэнне, паводле слоў Караткевіча, у тым, каб нанава ствараць свой народ, у якога некалі, адбіраючы яго край, разбураючы яго гнёзды, адабралі і памяць. Памяць пра мінулае ёсць памяць пра будучыню.«На гістарычных сюжэтах я стварыў сваю матрыцу будучага... Кожны гістарычны сюжэт - гэта адкрытая размова з сучаснікам» - так пра сваё пісьменніцкае крэда сказаў сам У. Караткевіч. Ён «размаўляе» з намі пра многае. Яго кнігі - гэта кнігі не толькі і не столькі пра паўстанні, войны, змаганні, колькі кнігі пра годнасць і гонар, «о подвигах, о доблести, о славе», пра тое, што трэба жыць не прыніжаючы і не прыніжаючыся.Мінулае ў кнігах У. Караткевіча вучыць нас, што гонар і годнасць чалавека ў тым, «каб быць незалежным з моцнымі, роўным з роўнымі, памяркоўным для ніжэйшых. У гым, каб быць добрым для жанчын, дзяцей, слабых, пераможаных. У тым, каб быць літасцівым да звяроў...».Разам з Алесем Загорскім, героем рамана «Каласы пад сярпом тваім», і мы ўсведамляем, што ёсць самае страшнае, «страшней за чуму, вайну, страшней за ўсё на свеце». Гэта - няволя, прыгон, бо яго выявай з'яўляецца рабская псіхалогія, а не толькі галеча і фізічнае вынішчэнне народа. Духоўнае вынішчэнне намнога страшнейшае. Не ўсведамляць гэта - знішчыць будучыню, бо «ў рукі галодных беднякоў будуць аддадзены ворагі ўсіх краін, бо прыніжаны будуць самыя магутныя». I адданне тое і прыніжэнне заўсёды адбываецца з «сякерай пры дрэве».