Який момент був самим емоційно напружений у повісті " Сіроманець

 «Ескерткіш» - ақынның өзіне өлеңмен орнатқан ескеркіші Өлеңде ақын әр бір ақынның арманы – артына өшпес, өлмес сөз қалдыру екендігін, өзі де артында сондай өшпес із қалдырғандығы жайлы жырлайды. «Адам қолынан келмейтін ескерткіш орнаттым, бұл ескерткішім тіпті Александр мұнарасынан да биік,асқақтап тұр. Бұл өлеңмен орнатылған ескерткіш, сондықтан да менің жаным өлмейді, тәнім де шірімейді. Халқым мені әр күні ардақтап есіне алады, дауысым ұлы Ресейдің түкпір-түкпіріне жетіп,славян елдерінің ұрпақтары,тіпті тұңғыс, қалмақтар да менің атымды айтып жүреді» дейді ақын. «Халқыма ұзақ уақыт сүйікті болуымның себебі, өлеңіммен олардың жүрегіне мейірім төктім, езгіге ұшыраған байғұс халқыма еркіндік жырын тарту еттім»деп шабыттана жырлайды. «Уа,муза,құлағың сал,сөзіме бақ»деп ақын шабытын шақыра отырып, өзі өмір сүрген дәуірдегі жәбірлеу, атаққұмарлық, мақтан, жала жабу сияқты қайшылықтардан аулақ болуға үндейді.

Жила-была бедная девочка. И вот однажды, когда она шла по лесу встретила принца на белом коне. А у этого принца были волшебные палочка и шкатулочка. Палочка выполняла любые желания, а шкатулочка превращалась в той или иной предмет. Принц спросил её
-Милая красавица, не откажите ли вы мне стать моей женой?
Девушка согласилась. На следующий день сыграли свадьбу, всё было торжественно и прекрасно.
Но в один день когда принц уехал, девушка нашла шкатулочку и палочку и решила проверить, что они делают, но не сумела, ведь в один миг превратилась же в жабу. Когда принц приехал и зашёл в комнату он увидел на полу шкатулочку и палочку и понял, что девушка трогала их. Затем он пошёл в другую комнату и увидел, что возле печи лежит жабья кожица. Только через несколько минут он понял, что его жена сгорела в печи.