Па словах Гейнэ: — «Кожны чалавек — гэта свет, які з ім нараджаецца і з ім памірае.Мне хацелася б пагодзіцца з аўтарам дадзеных слоў, але давайце для пачатку разбярэмся чаму я лічу менавіта так.
«Чалавек — гэта свет … » — Я лічу — гэта даволі правільны бок, і нават хачу сказаць — што іншага вызначэння у прынцыпе будзе недастаткова.
У нашай галаве, думкі, фразы, фантазія і многае іншае — мы адрознім ад усіх, мы жывем па свойму — а значыць мы з’яўляемся нечым большым чым проста чалавек.
Але ўсё — ж давайце звернем увагу на слова свет, і на нашы агульныя жаданні.
Кожны чалавек — неабсяжны і неапісальны, у кагосьці вечная вайна, у кагосьці вечны рай, а ў некаторых пераменна.
Як толькі мы сустракаем новага чалавека, мы яшчэ не прывыклі жыць — сумяшчаючы светы пачуццяў і жаданняў.
І стараемся найбольш моцна выцясняць з свайго свету, тыя пачуцці, і тыя жаданні якія перашкаджаюць нам быць побач з тым ці з іншым чалавекам.
За ўсё жыццё мы бачым і сустракаем сотні і мільёны людзей, бачым па тэлевізары, чуем пра людзей — а значыць мы з’яўляемся часткай — чыіх то светаў — а значыць ставімся да іх хай ўскосна і аказваем ўплыў, імкненне, або можа незадаволенасць — а значыць кожнае жыццё, кожны чалавек з’яўляецца чымсьці агульным ад агульнага свету.
Але, мне здаецца нельга сказаць што хавае сусветная гісторыя …
Толькі частка, сусветнай гісторыі — хай малазначныя, хай зусім маленечкая частка але частку.
Адзіна што хочацца дадаць напрыканцы:
У кожнага чалавека ёсць унутраны свет, і знешні які мы імкнёмся і толькі зрэдку мяняем.
Да таго — ж калі, паглядзець на чалавека з біялагічнай боку — можна доўгі час здзіўляцца …
Самае галоўнае — пачуцці якія мы адчуваем, страх, каханне, радасць, смутак, туга — неапісальныя рэчы — якія ствараюцца ў імгненне, і бурацца ў імгненне — якія часам здаюцца бясконцымі, і насычанымі чымсьці несьмяротнае і пагашаць.
Таму чалавек — не што іншае — як цэлы свет , які нам здаецца часам вядомым .
Мы за секунды раімся самі з сабой і прымаем рашэнне — калі яно трэба ў гэтую ж секунду, але ж хтосьці нам падказвае .
А значыць у нашым целе мы не адны — хоць бы таму што мы часам спрачаемся самі з сабой.
Калі б мы былі адзіныя ў сваім целе і былі б толькі чалавекам — мы б ні калі не спрачаліся, і жылі хутчэй за ўсё — як робаты.
Якія створаны толькі рухацца і выконваць зададзеныя кімсьці дзеянні.
Объяснение:
Николай Алексеевич Некрасов родился в 1821 году в Украине. Отец его, русский офицер, через три года после рождения сына вышел в отставку и вместе с семьёй уехал к себе на родину - на Волгу, в Ярославскую губернию. Здесь детские и юношеские годы будущего писателя, здесь он начал писать стихи. Семья была многодетной - у Николая Некрасова было 13 сестер и братьев.
Ярославскую гимназию Некрасов не закончил: хотелось поскорее в Петербург. Отец мечтал, чтобы сын стал военным, юноша мечтал об университете. В 16 лет Некрасов отправляется в столицу. Он нарушил отцовскую волю: не захотел поступать в военное училище. В университет не Отец поэта был жестоким и деспотичным, он отказал сыну в материальной
Ни одному русскому поэту ХІХ века не приходилось так начинать жизнь: ночевать с нищими, писать за копейки Чтобы не умереть с голоду, талантливый юноша стал сочинять стихи и рассказы по заказу столичных книготорговцев. Некрасов писал день и ночь, но получал за это гроши. Кто знает, как бы сложилась его судьба дальше, если бы не встреча с известным в то время литературным критиком Виссарионом Григорьевичем Белинским. Некрасов становится журналистом. Вместе с писателем Панаевым выкупили журнал "Современник". Журнал быстро становился популярным и имел значительное влияние в обществе. В 1862 году вышел запрет правительства на его издание. Но через некоторое время Некрасов становится редактором другого популярного журнала "Отечественные записки". Читателям известны такие произведения поэта: "Размышления у парадного подъезда", "Мороз, красный нос", "Железная дорога", "На Волге". Главное его произведение - поэма "Кому на Руси жить хорошо". Основная тема - тема тяжёлой жизни народа.
Умер писатель 27 декабря 1877 года (8 января 1878) и был похоронен в Санкт-Петербурге на Новодевичьем кладбище.
Объяснение:
ЖДУ ЗВАНИЕ ЛУЧШИЙ ОТВЕТ
