1. Как назывался монастырь, возле стен которого автор вспоминал «о плачевной судьбе Лизы»? 2. Сколько лет Лизе?

3. Какого цвет глаза у бедной Лизы?.

4. К какому сословию принадлежит Лиза?

5. Какие цветы продавала Лиза?

6. Какие изделия умеет вязать Лиза?

7. Где живет бедная Лиза?

8. С кем живет бедная Лиза?

9. Кто был Эраст? Опишите его.

10. К какому сословию принадлежит Эраст?

11. Какое количество денег предложил Эраст за цветы?

12. В каком городе Лиза встречает Эраста?

13. Чем угощала Лиза Эраста в первый день знакомства?

14. Как объяснил автор начавшуюся бурю в одно из свиданий?

15. Почему отношение Эраста изменилось к Лизе?

16. На ком женится Эраст в конце повести? 8. Какие книги читает Эраст? книги по истории медицинский словарь романы книги по философии

17. Что узнала Лиза в одно из своих посещений Москвы?

18. Куда уезжает Эраст на несколько месяцев?

19. Что происходит с Эрастом на войне? Он: попадает в плен служит в штабе играет в карты пьянствует

20. Почему Лиза бросилась в воду?

21. Как закончили жизнь Эраст и мать Лизы?

22. Какое восклицание повторяется всё произведение?

23. К какому литературному течению относится это произведение?

Мінулае вучыць нас, як жыць сёння" - Ян Баршчэўскі (cачыненне) 
Літаратурную дзейнасць Ян Баршчэўскі пачаў у Полацкай калегіі паэмамі "Пояс Венеры" і "Псіхея", вытрыманымі ў стылі польскага класіцызму. Твораў, напісаных на беларускай мове, захавалася мала. Гэта дыдактычныя вершы "Дзеванька" і "Тарэліца", а таксама паэма "Рабункі мужыкоў" ("Размова хлопаў"), прысвечаная падзеям 1812 г. Гэтыя творы прадуманы з боку кампазіцыі, ім не адмовіш у лірызме і пэўнай сатырычнай скіраванасці. Так, у вершы "Дзеванька" аўтар папракае маладую асобу за беспадстаўныя прэтэнзіі на панскасць, а ў вершы "Гарэліца" - п'яніцу за празмерную прыхільнасць да "зялёнага змія". Пад уплывам пісьменнікаў-рамантыкаў Я. Баршчэўскі пачаў апрацоўваць беларускія паданні, легенды, казкі, песні, прыказкі і прымаўкі, у выніку чаго была напісана "кніга сэрцаў і характараў людскіх" "Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях". У гэтым чатырохтомным зборы апавяданняў, які параўноўваюць з цыклам "Тысяча і адна ноч", пісьменнік абгрунтаваў думку пра самабытнасць, веліч і духоўнае багацце беларускага народа. Скразным вобразам, які аб'ядноўвае твор у адзінае мастацкае цэлае, з'яўляецца шляхціц Завальня. Ён гасцінна сустракае ўсіх падарожных, шчодра частуе іх, уважліва слухае жыццёвыя гісторыі і казкі, 3 такіх гісторый мы даведваемся пра багатага Карпа, рыбака Родзьку, пана Сівоху, сляпога Францішка, паляўнічага Сямёна і іншых герояў, якія аказваюцца ў самых розных і неверагодных жыццёвых сітуацыях, трапляюць пад уплыў чорных сіл, змагаюцца, перамагаюць, выратоўваюцца, гінуць.. . ("Пра чарнакніжніка і змяю, што вылупілася з яйка, знесенага пеўнем", "Карона вужа", "Зухаватыя ўчынкі", "Вогненныя духі"). Фантастычныя апавяданні Я. Баршчэўскага, адметныя і непаўторныя, звязаны з "духам і паэзіяй народа". Яны насычаны афарызмамі, трапнымі выслоўямі і параўнаннямі: "Хто вучыцца, той павінен пра ўсё ведаць"; "Помстаю не супакоіш пакуты"; "Чалавек без рэлігіі на ўсё гатовы"; "Якая карысць спрачацца з людзьмі, якія маюць абмежаваныя веды і пачуцці?"; "Перасаджваць дубы - найвялікшае няшчасце". У іх сцвярджаюцца вечныя ісціны чалавечага быцця: міласэрнасць, дабрыня, вернасць, уседаравальнасць, любоў да бліжняга і роднай зямлі. Праз сістэму выяўленчых сродкаў і на аснове багатых фальклорных матэрыялаў Я. Баршчэўскаму ўдалося стварыць сімвалічны і непаўторны вобраз Плачкі-Беларусі і яе пакутніцкага лёсу.

     «люди разного чина и звания», межсословная категория населения в России 18—19 вв.; выходцы из духовенства, купечества, мещанства, крестьянства, мелкого чиновничества и обедневшего дворянства, получившие образование и оторвавшиеся от своей прежней социальной среды. Формирование разночинского слоя было обусловлено развитием капитализма, вызвавшего большой спрос на специалистов умственного труда. Уже с 1840-х гг. Р. оказывали значительное влияние на развитие общественной жизни и культуры, с падением крепостного права стали основным социальным слоем для формирования буржуазной интеллигенции (См. Интеллигенция). Демократическое крыло Р., выдвинувшее ещё до крестьянской реформы 1861 (См.

 

Крестьянская реформа 1861) ряд видных деятелей освободительного движения (В. Г. Белинский, Петрашевцы), в пореформенную эпоху заняло ведущее место в революционном движении (см. Революционные демократы, Народничество). Буржуазно-демократический этап освободительной борьбы в России (приблизительно 1861—95) В. И. Ленин назвал разночинским (см. Полн. собр. соч., 5 изд., т. 25, с. 93).

        Лит.: Штранге М. М., Демократическая интеллигенция в России в XVIII в., М., 1965; Лейкина-Свирская В. Р., Интеллигенция в России во второй половине XIX века, М., 1971; Вульфсон Г. Н., Разночинно-демократическое движение в Поволжье и на Урале в годы первой революционной ситуации, [Казань], 1974, гл. 2.

Объяснение:

Вики