1. 2.отец его и мать 3. так далее
1. детство
некрасов николай алексеевич родился 28 декабря 1821 года в тихом городке подольской губернии немирово, где в тот год временно располагался полк, в котором проходил службу его отец, некрасов алексей сергеевич, происходивший из рода мелкопоместных дворян.
детские годы прошли в селе грешневе, в родовом имении отца, человека деспотического характера, угнетавшего не только крепостных, но и свою семью, чему стал свидетелем будущий поэт. возможно, поэтому в произведениях некрасова можно разглядеть нотки жалости к собственной матери. мать поэта, женщина образованная, была первым его учителем, она привила ему любовь к , к языку.
2. молодость
в 1832 — 1837 некрасов учился в ярославской гимназии. тогда же начал писать стихи.
в 17 лет переехал в петербург, но, отказавшись посвятить себя военной карьере, как настаивал отец, был лишён материальной поддержки. в 1838, против воли отца, будущий поэт пытается поступить в университет. не выдержав вступительные экзамены, определился вольнослушателем и в течение двух лет посещал лекции на филологическом факультете. бедствия, выпавшие на долю некрасова, нашли впоследствии отражение в его стихах и незаконченном романе "жизнь и похождения тихона тростникова".
для того чтобы не умереть с голоду, стал писать стихи по заказу книготорговцев. в это время он познакомился с в. белинским. вскоре дела некрасова «пошли в гору» , он дает уроки, пишет небольшие статьи для местных газет, что позволяет ему даже откладывать сбережения) .
3. и публицистическая деятельность
дела николая алексеевича пошли настолько успешно, что в 1847 некрасов и панаев приобрели журнал «современник» , основанный а. с. пушкиным. влияние журнала росло с каждым годом, пока в 1862 правительство не приостановило его издание, а затем и вовсе запретило журнал. в этот год некрасов приобрел усадьбу карабиха, недалеко от ярославля, куда приезжал каждое лето, проводя время на охоте и в общении с друзьями из народа.
после закрытия журнала "современник" некрасов приобрел право на издание "отечественных записок", с которыми были связаны последние десять лет его жизни. в эти годы работал над поэмой "кому на руси жить хорошо" (1866 — 76), написал поэмы о декабристах и их женах ("дедушка", 1870; " женщины", 1871 — 72). кроме того, создал серию сатирических произведений, вершиной которых стала поэма "современники" (1875
Балаларды оқытқан да жақсы, бірақ құлшылық қыларлық қана, түркі танырлық қана таза оқыса болады. Оның үшін бұл жер дарулхарап, мұнда әуелі мал табу керек, онан соң араб, парсы керек. Қарны аш кісінің көңілінде ақыл, бойында ар, ғылымға құмарлық қайдан тұрсын? Ашап-ішімге малдың тапшылығы да ағайынның араздығына уә әртүрлі пәлеге, ұрлық, зорлық, қулық, сұмдық секілді нәрселерге үйірлендіруге себеп болатұғын нәрсе. Мал тапса, қарын тояды. Онан соң, білім түгіл өнер керек екен. Соны үйренейін не балама үйретейін деп ойына жақсы түседі. Орысша оқу керек, хикмет те, мал да, өнер де, ғылым да - бәрі орыста тұр. Зарарынан қашық болу, пайдасына ортақ болуға тілін, оқуын, ғылымын білмек керек. Оның себебі олар дүниенің тілін білді, мұндай болды. Сен оның тілін білсең, көкірек көзің ашылады. Әрбіреудің тілін, өнерін білген кісі оныменен бірдейлік дағуасына кіреді, аса арсыздана жалынбайды. Дінге де жақсы білгендік керек. Жорғалықпенен көңілін алсам екен деген надан әке-шешесін, ағайын-жұртын, дінін, адамшылығын жауырынынан бір қаққанға сатады. Тек майордың күлгені керек деп, к...і ашылса да, қам жемейді. Орыстың ғылымы, өнері - дүниенің кілті, оны білгенге дүние арзанырақ түседі. Ләкин осы күнде орыс ғылымын баласына үйреткен жандар соның қаруымен тағы қазақты аңдысам екен дейді. Жоқ, олай ниет керек емес. Малды қалай адал еңбек қылғанда табады екен, соны үйретейік, мұны көріп және үйренушілер көбейсе, ұлықсыған орыстардың жұртқа бірдей законы болмаса, законсыз қорлығына көнбес едік. Қазаққа күзетші болайын деп, біз де ел болып, жұрт білгенді біліп, халық қатарына қосылудың қамын жейік деп ниеттеніп үйрену керек. Қазір де орыстан оқыған балалардан артық жақсы кісі шыға алмай да тұр. Себебі: ата-анасы, ағайын-туғаны, бір жағынан, бұзып жатыр. Сүйтсе де, осы оқыған балалар - ана оқымаған қазақ балаларынан үздік, озық. Не қылса да сөзді ұқтырса болады оларға. Жақсы атаның балалары да көп оқыған жоқ, қайта, кедейдің балаларын орысқа қорлап берді. Олар осыдан артық қайда барсын? Және де кейбір қазақтар ағайынымен араздасқанда: «Сенің осы қорлығыңа көнгенше, баламды солдатқа беріп, басыма шаш, аузыма мұрт қойып кетпесем бе!» деуші еді. Осындай жаман сөзді, құдайдан қорықпай, пендеден ұялмай айтқан қазақтардың баласы оқығанменен не бола қойсын? Сонда да өзге қазақ балаларынан артық үйренгені немене, қай көп үйреніпті? Кірді, шықты, ілді, қайтты, түбегейлеп оқыған бала да жоқ. Әкесі ел ақшасымен оқығанға әрең оқытады, өз малын не қылып шығарсын? Турасын ойлағанда, балаңа қатын әперме, енші берме, барыңды салсаң да, балаңа орыстың ғылымын үйрет! Мына мен айтқан жол - мал аяр жол емес. Құдайдан қорық, пендеден ұял, балаң бала болсын десең - оқыт, мал аяма! Әйтпесе, бір ит қазақ болып қалған соң, саған рахат көрсете ме, өзі рахат көре ме, я жұртқа рахат көрсете ме?
