Произведение "Детство" Толстой.Микротемы 11 главы

Күлдей күңгірт шашы бар,

Тоқсан бесте жасы бар,

Көз дегенің – сұп-сұр көр.

Тасбиқ санап бүгіліп,

Жерге қарап үңіліп,

Көрше ауыр күрсінер,

Менің бір қарт анам бар,

Неге екенін білмеймін –

Сол анамды сүйемін!

 

Көзінде көк нұры жоқ,

Аузында жұмақ жыры жоқ,

Жалынсыз, усыз құшағы,

Иірілмейді жыландай,

Сөзі де жоқ құрандай,

Білгені – қазан-ошағы.

Жабайы ғана жарым бар,

Неге екенін білмеймін –

Сол жарымды сүйемін!

 

Ұйқы басқан қабағын,

Бастыра киген тымағын,

Жалқаулықты жар көрген.

Жүрген ескі заңымен,

Алдындағы малымен,

Бірге жусап, бірге өрген,

Алаш деген елім бар,

Неге екенін білмеймін –

Сол елімді сүйемін!

 

Сағымы сайран құрады,

Бораны ұлып тұрады,

Қыс – ақ кебін, жаз – сары.

Орманы жоқ, шуы жоқ,

Тауы да жоқ, суы жоқ,

Мәңгі өлік сахарасы.

Сарыарқа деген жерім бар,

Неге екенін білмеймін –

Сол Арқамды сүйемін!

Карл Иванович - домашний учитель в доме отца Николеньки. Проработал он в этом доме 12 лет и, конечно же, полюбил  детей , все живущие в доме стали ему родными и близкими. Николенька любил Карла Ивановича, и очень любил отца. Когда отец решил отправить детей в Москву на дальнейшее обучение, пришлось отказаться от услуг домашнего учителя. Карл Иванович ,конечно же, расстроился из-за этого. И Коленька был расстроен этим, и на одном уроке даже расплакался. Учитель наказал его за эти слёзы, потому что сам был не в духе. Он считал, что поступок отца - это неблагодарность по отношению к нему. Тяжкими раздумьями Коленьки  о том, почему два человека, которых он любит, не могут договориться между собой наполнен рассказ. А ведь Коленька очень хочет, чтобы все жили мирно и счастливо.