Можно отсюда что- то взЯть) Тема любви в произведениях писателей рубежа 19-20 веков особенна – зачастую она окрашена в пессимистические, даже трагические тона. Чехов, Бунин, Куприн – все они испытывают тоску по настоящей, сильной, искренней любви, однако не видят ее вокруг себя. По мнению этих художников слова, современные им люди разучились любить, они эгоистичны и корыстны, душа их черства, а сердце холодно. Но потребность любить заложена в человеке от природы. Именно поэтому почти все герои Чехова, Бунина, Куприна несчастны: они стремятся к любви, но не могут ее постичь.
Калі жывеш на Беларусі, Цябе задумацца прымусяць: “Я дзе ж знаходжуся, панове? Зусім не чую слоў на мове, Што тут жыла з сівой даўніны, Што перажыла забароны, Якую рвалі бомбы, міны, Што выжывала скрозь праклёны, Што беларускаю завецца, Што, як крыніца, з вуснаў льецца, Якая з намі праз стагоддзі, Чаму яна цяпер не ў модзе? Мне сорамна за вас, народзе. Вы матчыне прынеслі здраду, І людзі ёсць, хто нават рады! Няма нідзе такога ў свеце, Не разумеюць нас суседзі. Няўжо ж вы змірыцеся з гэтым, Што знікне нацыя з планеты, І знікне слова “беларусы”, А хто ж вас да таго прымусіў?”
Я — маладое пакаленне, Не пацярплю яе знікнення, І дачакаюся я часу, Калі пранікне мова ў масы І зажыве тут назаўсёды, І не сустрэне больш няўзгоды. І стане хутка раўнапраўнай З другімі мовамі Еўропы. Еўропы нашай, вольнай, братняй, І стане ва ўсіх хатах хатняй...
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
