Сцена (На Балу)
В первой половине произведения автор знакомит нас с отцом Вареньки во время праздничного события. Описание полковника на вечере гармонирует с атмосферой. Пожилой человек в парадном офицерском мундире «очень красивый, статный, высокий» с выправкой старого служаки вызывает уважение у Ивана Васильевича. Он галантен с дамами, учтив с окружающими. Доверительные близкие отношения полковника с дочерью привлекают всеобщее внимание. Общаясь с ней, он «нежно, мило обхватил дочь руками за уши и поцеловал в лоб». Приятно наблюдать за необычной парой во время танца. Отдельные слова и жесты Петра Анисимовича убеждают в искренности чувств по отношению к своему ребёнку. Он всей душой любит Вареньку, гордится ею. Мундир полковника безупречно аккуратен, но вышедшие из моды сапоги с «четвероугольными» носами говорят нам о многом. Мы вместе с Иваном Васильевичем понимаем, что старый человек ограничивает себя во всём, чтобы красиво одевать и вывозить в свет обожаемую дочь. На первый взгляд, кажется, что этот умудрённый опытом почтенный отец семейства – положительный герой, мужчина, достойный нашего уважения. На самом деле это не так.
Во второй части повествования праздничное настроение исчезает. Сняв парадный мундир и приступив к своим непосредственным обязанностям, Владислав Анисимович меняется не только внешне, но и внутренне. В его душе нет больше места человеческим чувствам. Он не сострадать, проявлять милосердие. Глазами неискушённого в жизни молодого человека мы видим, как полковник «шёл твёрдой, подрагивающей походкой» и руководил избиением провинившегося татарина. Это был тот же самый человек, что и на балу «с своим румяным лицом и белыми усами и бакенбардами».
Шумер, Сумер – Месопотамия ойпатының оңтүстігінде орналасқан ежелгі тарихи аймақ. Ол Тигр мен Евфрат өзендерінің аралығында, қазіргі Ирак аум-ның оңтүстік бөлігінде болған. Қазіргі күнге жеткен жазба деректер бойынша Шумерді — біздің заманымыздан бұрын 3-мыңжылдықтың соңында негізінен шумерлер және аздаған мөлшерде шығыс семиттер – аккадтар мекендеген. Аккадтар шамамен — біздің заманымыздан бұрын 2400 жылы Аккаде қ-ның негізін қалады. Осы уақыттан бастап Шумердің солтүстік облысы Аккад деп атала бастады. Джемдет-Наср және одан да ертеректегі Урук пен эль-Обейд археол. мәдениеттеріне тән ескерткіштер шумерлердің бұл аймақты біздің заманымыздан бұрын 5 – 4-мыңжылдықта мекендей бастағанын дәлелдейді. Шамамен біздің заманымыздан бұрын 3-мыңжылдықта Шумерде алғашқы мемлекеттік құрылым қалыптаса бастады. Зерттеушілер сына жазуы пайда болып, орныққан б.з.б. 2700 – 2300 жылы аралығын ерте әулеттік кезеңге жатқызады. Ол кезде бұл аймақта сыртында үлкен отбасылық қауымдар өмір сүрген көптеген қала-мемлекеттер құрылды. Ондағы негізгі халық толық құқық-ты қауым мүшелері мен оларға тәуелді қалалық ғибадатхана тұрғындары еді. Қалаларда дәулетті қауымдық ақсүйектер пайда болды. Шаруашылық жүргізу өзен суы және су қоймаларына жиналған жауын-шашын суын пайдаланып, егіншілікпен айналысуға негізделді. Сондықтан негізгі каналдар мен суландырылған жерлер үшін үздіксіз соғыстар жүргізіліп тұрды. Кейбір жекелеген қала-мемлекеттердің әскери көсемдері (ертеректегілерінен неғұрлым белгілері б.з.б., 28 – 27 ғ-лардағы Киштің, Уруктың І-әулетінің, кейіннен Ур, Лагаштың билеушілері, т.б.) көршілес қалаларға кезекпе-кезек үстемдік ете бастады. Қалалардың өз ішінде де билік үшін күрес жүріп жатты. Бұл күрестің неғұрлым белгілі көрінісі Лагаштағы б.з.б. 24 ғ-дағы Урукагинаның (Уруинимгинаның) реформалары болды.
