Василий Дмитриевич Поленов – знаменитый русский художник, создавший много прекрасных произведений искусства. Одной из его работ была картина «Московский дворик», написанная в тысяча восемьсот семьдесят восьмом году. Впервые картину увидели на шестой выставке передвижников. С этого момента Поленов стал знаменит.
На картине изображен простой дворик в Москве. Начало лета. Трава ещё не очень высокая и не пожелтевшая, цветут цветы. День солнечный, жаркий. Небо синее-синее с редкими белоснежными облаками. На его фоне красиво вырисовывается церковь с пятью куполами. Центральный купол золотой. Он возвышается среди своих серебристых собратьев. Но ещё выше вознеслась колокольня. Солнечный свет такой яркий, что на стенах и церкви, и колокольни лежит тень от облаков.
В тени и стена небольшого особняка, который расположился в центре двора. Рядом с домом разместился сарай. Он уже покосился от старости, а его крыша местами провалилась. На ней выросло деревце. Слегка накренился и колодец. Всё говорит о том, что это старый московский особняк: и погреб, и потемневший от времени забор. Но жизнь не замерла в этом стареньком особнячке. Во дворе стоит запряжённая в телегу лошадь, ожидая своего хозяина. Она понуро опустила голову.
Ребятишки, все белоголовые, играют на теплой траве. Двое удобно устроились прямо на земле. Они о чём-то разговаривают или разглядывают какое-то движение в траве. Ещё один мальчик направился к погребу. Он тоже чем-то увлечён. И все трое совсем забыли о маленькой сестрёнке, которая плачем пытается привлечь их внимание. А, может быть, собирая цветочки, она упала и больно ударилась. Но мальчикам не до неё. Каждый занят своей игрой.
Из дома вышла женщина с ведром и идёт по дорожке. Куры деловито прогуливаются и поклёвывают зелёную травку, камешки. Их не пугает присутствие женщины и детей. Они тоже заняты своим делом. В глубине двора на верёвке висит бельё. Столбы вот-вот готовы упасть. Но нет в этом дворе запустения. Чистота кругом. Пышно зеленеет сад за забором.
Картина В.Д. Поленова наполнена такой теплотой, что становится радостно на душе. Сколько любви вложено в это произведение. Старый московский дворик. Но там всё такое родное и близкое, что невозможно не любоваться скромной красотой простого городского пейзажа.
ВОТ ТЕБЕ ПОКОРОЧЕ!!
Рассказы о шедеврах живописи Поленов
В.«Московский дворик» Рассказы о шедеврах
живописи Поленов В. «Московский дворик»
Эта "картинка" принесла В.Д. Поленову
известность и славу. Подобно саврасовским
"Грачам", "Московский дворик" говорил
зрителю о чем-то близком и родном, что с
детства живет в сознании каждого человека.
На картине воспроизведен типичный уголок
старой Москвы - с ее особнячками, церквами,
заросшими зеленой травой двориками, с ее
почти провинциальным укладом жизни. По
воспоминаниям самого В.Д. Поленова, это
было утро ясного солнечно дня в начале лета.
Легко скользят по небу облака, все выше
поднимается солнце, нагревая своим теплом
землю, зажигая нестерпимым блеском купола
церквей, укорачивая густые тени... Дворик
постепенно оживает.
Объяснение:
Қорқыт ата – түркі халықтарына ортақ ұлы ойшыл, жырау, қобызшы. Қорқыт сөзін "Хорқұт" сөзінен шыққан. "Хор" деген көне түркі тіліндегі "Өр" деген сөз, "Һор" деп те айтылған. Ал, "құт", ол кәдімгі "құт", "береке", "игілік" деген сөз. Демек Қорқұт сөзі "жоғарыдан келген құт" деген мағынада. Бірақ қазақ тілінде ол Қорқыт болып, кейін осы атаудан талай аңыз-ертегілер туған.[1]
Қорқыт ата өмірде ізі, артында әдеби-музыка мұрасы қалған тарихи тұлға ретінде белгілі. Қорқыт атаның өмір сүрген кезеңі туралы ғылымда әр түрлі болжамдар қалыптасқан. Алайда зерттеулердің көпшілігі Қорқыт ата Сырдария бойында өмір сүрген оғыз-қыпшақ тайпалық бірлестігінде 10 ғасырдың басында дүниеге келген деген тұжырымға саяды. Рашид әд-Дин “Жамиғ Ат-Тауарих” атты тарихи шежіресінде Қорқыт Атаны қайы тайпасынан шыққан десе, Әбілғазының “Түрік шежіресінде” оның тегі баят екендігі, оғыздардың елбегі болып, 95 жасқа келіп қайтыс болғандығы айтылады. Сыр жағасына жақын жерде Қорқыт атаның зираты болғанын Ә.Диваев, т.б. ғалымдар өз еңбектерінде атап өтеді. Ә.Қоңыратбаевтың зерттеулерінде Қорқыт ата 11 ғасырдың басында дүниеден өткен делінсе, Ә.Марғұланның еңбектерінде ол 7 – 8 ғасыр аралығында өмір сүрді деген пікір айтылады. Қазақ философиясы тарихында Қорқыт ата– ел бірлігін нығайтқан кемеңгер қайраткер, түркі дүниетанымының негізін жасаған ғұлама ойшыл, әлемдік ақыл-ой мәдениетінде өзіндік орны бар философ-гуманист ретінде көрінеді. Қорқыт Ата жайындағы аңыздардан оның бойындағы үш түрлі өнер ерекше айқындалады. Біріншіден, ол оғыз-қыпшақ ұлысынан шыққан айтулы бақсы, абыз. Екіншіден – күйші, қобыз сарынын алғаш туындатушы өнерпаз. Үшіншіден – әйгілі жырау, оның жырлары оғыз-қыпшақ өмірін бейнелеген әдеби-тарихи мұра. Түркі халықтарының фольклорындағы Қорқыт ата туралы аңыз әңгімелердің бірі оның туылуына байланысты.
Қорқыт - түркілердің оғыз ұлысынан шыққан асқан сәуегей, бақсы, күйшілік, жыршылық өнерлерінің атасы болып табылады.[2]
