30 ! как вы понимаете стихотворение окуджавы? какие слова кратко, ёмко его смысл? почему поэт призывает "открыть двери" перед человеком? когда метель кричит как зверь - протяжно и сердито, не запирайте вашу дверь, пусть будет дверь открыта. и если ляжет дальний путь, нелегкий путь, представьте, дверь не забудьте распахнуть, открытой дверь оставьте. и, уходя, в ночной тиши без долгих слов решайте: огонь сосны с огнем души в печи перемешайте. пусть будет теплою стена и мягкою - дверям закрытым - грош цена, замку цена - копейка.

 1) Я был здоров, молод, весел, деньги у меня не переводились . 2) «Он держал под руку девушку невысокого роста» . 3) «Пойдемте-ка лучше Асю отыскивать» . 4) «Она повернулась к нам лицом и засмеялась» . 5) «Ася показалась мне совершенно русской девушкой» . 6) «Нет, я никого не хочу любить, кроме тебя» … 7) «Кто принуждал их выдавать себя за родственников? » 8) «Ася» была дочь моего отца и бывшей горничной моей матери» . 9) «Ася вальсировала прекрасно, вдохновенно» . 10) «Слезы закипали у меня на глазах» . 11) «Ася покраснела, когда я вошел в комнату» . 12) «Она оставалась печальной и озабоченной до самого вечера» . 13) «… утро в каком-то полусне сознания» . 14) «Ася права: самое лучшее – уехать нам обоим отсюда» . 15) «Она не узнает, что и я полюбил ее. » 16) «О, взгляд женщины, которая полюбила – кто тебя опишет? » 17) «Безумец! Безумец! » – повторял я с озлоблением» … 18) «Я расстался с ней час тому назад» . 19) «Я крикнул: «Ася! » Дикий голос мой испугал меня самого – но никто не отозвался… » 20) «Завтра я буду счастлив! » 21) «Я не сказал ей, что я люблю ее… » 22) «Осужденный на одиночество бессемейного бобыля, доживаю я скучные годы». 

У камедыі Кандрат Крапіва (К.К.) ставіць і вырашае праблему духоўнага выпрамлення і аднаўлення чалавека ва ўмовах сацыяльнага грамадства на вобразе Тулягі. Драматург паказвае, што Туляга - чалавек крыштальнай сумленнасці, але вялікі баязлівец. Калі Гарлахвацкі перыядычна запалохваючы і шантажыруючы, спрабуе схіліць на несумленны шлях Тулягу, ен адважваецца заўважыць нахабніку, што пісаць навуковую працу для іншых - учынак несумленны, дрэнны. І няхай сабе пярэчанне Тулягі вельмі нясмелае, але сам факт, што да смерці запалоханы чалавек усе ж адважваецца на гэта, з'яўляецца сведчаннем яго высакароднасці, маральнай чысціні. Бессаромнасць Гарлахвацкага вельмі ўзрушыла і абурыла Тулягу, але ен пакуль што не адважваецца каму-небудзь расказаць усе, бо не ўпэўнены ў сваей праваце. К. знарок ставіць Тулягу у недарэчныя, смешныя сітуацыі, каб найбольш моцна ўдарыць па баязлівасці Тулягі. Туляга лічыць свае становішча трагічным, з якога няма выйсця, і траціць спакой і сон. Гэта ўсе можна прасачыць у сцэне, дзе Туляга з рознымі агаворкамі расказвае Левановічу пра ўсе свае няшчасці. Адчуўшы сяброўскую падтрымку Веры, Чарнавуса і іншых супрацоўнікаў інстытута, Туляга пачынае разумець безпадстаўнасць свайго страху. Ен узяўся пісаць для Гарлахвацкага працу пад выглядам таго бездапаможнага запалоханага Тулягі, якім дырэктар яго бачыў. Але пры гэтым думае: "Цяпер жа я табе напішу навуковую працу! Насмяяўся ты з мяне, абняславіў перад людзьмі, пасмяюся ж і я з цябе". У яго нараджаецца вялікі гнеў да прайдзісвета, нахабніка і кар'ерыста, рашучасць абавязкова яго выкрыць, адпомсціць за тое зняважанне, крыўду, якія цярпеў Туляга ад дырэктара. У канцы п'есы адбываецца духоўнае аднаўленне і перараджэнне Тулягі, яго радасць, гордасць ад здзейсненага і поўнае выкрыцце невуцтва Гарлахвацкага. Туляга канчаткова пераадольвае сваю безгрунтоўную баязлівасць і становіцца нармальным чалавекам, гатовым змагацца з такімі людзьмі, як Гарлахвацкі.

Нямала паздзекваўся Гарлахв. з Тулягі і іншых вучоных. Цяпер яны смяюцца з Гарлахвацкага апошнімі. У гэтым сэнс назвы твора.