У сасновым лесе - маліцца, у бярозавым - любіцца, у дубовым - волю каваць, у яловым - душу д'яблу прадаваць.
Гэты лес быў яловы.
Ён цягнуўся амаль на сорак вёрст, і ўсе гэтыя вёрсты шумелі верхавінамі і маўчалі ўнізе, дзе былі сухія замшэлыя галіны, сівы лапнік, рэдкія галявіны з імшарамі ды куп'ём і чорныя ручаіны.
Усё тут расло цяжка, змагаючыся за кожны глыток паветра, за кожны прамень, і таму мухаморы былі крывавыя, а з абсыпаных гліцай рыжыкаў, калі збіць іх нагою, таксама тачылася рудая кроў.
Недзе на палове лясны шум абрываўся на хвіліну ручаінным звонам, а потым зноў шумеў аж дваццаць вёрст. І на тым баку ручая ўсё было такое самае і... інакшае.
Бо там была Прусія.
Яліны там былі такія і не такія, бо прускія, і мох быў прускі, і рыжыкі - прускія, і лясны шум таксама прускі.
І калі тамтэйшы мужык бачыў купіну, унізаную каралямі журавін, ён таксама параўноўваў ягады з кроплямі крыві, але меў на ўвазе прускую кроў.
Объяснение:
еще или это не то
Объяснение:
Тема – тяжёлая жизнь политических ссыльных, наказание которых, с точки зрения Короленко, гораздо больше преступления.
Проблема – невозможность оставаться человеком, а иногда и жить, в бесчеловечном обществе.
Основной сюжет очерка имеет композиционное обрамление. Героя-рассказчика, политического ссыльного, везут по этапу в Сибирь. На станции один из жандармов рассказывает ему о своей первой командировке - сопровождении юной революционерки, которая недолго прожила на поселении, умерев от чахотки.
