Кот сделал так, чтобы бедного сына мельника все приняли за знатного и богатого маркиза де Карабаса. Для этого он сначала от имени своего хозяина подарил королю зайца и куропатку. Хозяина кот называл маркизом де Карабасом. Король и принцесса заинтересовались маркизом де Карабасом.
Но, как говорится в пословице, встречают по одежке. Чтобы одеть хозяина как положено маркизу, кот отправил хозяина купаться, спрятал его бедную одежду и попросил о проезжавших мимо короля с придворными. Им кот рассказал, что на его хозяина напали разбойники, ограбили и бросили в реку. Парню дали одежду одного из придворных, и сын мельника стал выглядеть как знатный человек.
Потом кот сделал так, чтобы у его хозяина и на самом деле появился замок и земли. Все это принадлежало людоеду, который умел превращаться в кого угодно. Кот заставил крестьян, работавших на землях людоеда, говорить, что их земли принадлежат маркизу де Карабасу. Замок людоеда кот получил хитростью. Кот в разговоре с людоедом стал сомневаться в том, что тот может превратиться в мышь. Людоед тут же решил доказать, что может это, чего кот и хотел. Кот съел мышь и у маркиза де Карабаса появился замок.
У апавяданні В.Карамазава «Дзяльба кабанчыка» расказваецца пра звычайны для вясковага жыцця эпізод — дзеці прыехалі ў вёску да маці «на свежыну». Але пісьменнік звяртае нашу ўвагу на паводзіны дзяцей, іх адносіны да маці.
Маці вырасціла, выпеставала трох дзяцей: Веру, Ніну і Сцяпана. Мы даведаліся, што ўсе яны добра ўладкаваліся, жывуць у горадзе, не адчуваюць сябе беднымі, а дапамагае маці толькі адзін Сцяпан. Вера і Ніна нават не адчуваюць сваёй віны за тое, што даўно не былі на магіле бацькі, забыліся туды дарогу. Не заўважаюць, што іх маці стала зусім старэнькай, а даглядае такую вялікую гаспадарку. I даглядае не для сябе, а для таго, каб дзеці, прыехаўшы, маглі чаго ўзяць. Пісьменнік не апісвае знешнасці сясцёр, а ўсю ўвагу надае адзенню малодшай сястры Ніны — белы плашчык, чырвоны берэцік, лакавыя чаравічкі. Яна прыехала не дамоў, а ў госці. Ці можна ў белым плашчыку і лакавых чаравічках дапамагчы маці па гаспадарцы? Канешне, не. Ды яна і не збіралася дапамагаць. Яе не ўразілі словы маці аб тым, што цяжка стала «цягнуць» гаспадарку — рукі ломіць і не хапае сіл. Але найбольш яскравы эпізод, які характарызуе ўсіх дзяцей — сцэна дзяльбы кабанчыка. «Смешна было глядзець, як маці бярэ з агульнай кучы кавалак, варочае яго з боку на бок, перакладае з рукі ў руку, гадаючы, каму пакласці, а сёстры і Коля ўважліва сочаць за матчынымі рукамі, маўчаць, ані слова — не да размоў...» Сясцёр і зяця турбуе толькі адно, каб толькі іх не абдзялілі. Адзін толькі Сцяпан заўважае, што маці недзе парэзала палец і ён, заматаны ў белую анучку, «падобны на белую каціную лапку». Аднаму Сцяпану няёмка, што маці ўсё мяса аддае ім, а сабе нічога не пакінула. Менш за ўсё маці думае пра сябе, а дарослыя дзеці нават не заўважаюць гэтага ў прагным жаданні атрымаць найлепшы кавалак.
Объяснение:
